از وى حسنه است ، و خدا به چيزى محبوبتر از مسرور ساختن مؤمن پرستش نشده است « . و فرمود : « در مناجاتى كه خدا با بندهء خود موسى عليه السّلام كرد فرمود : مرا بندگانى است كه بهشت خويش بر آنان مباح و ارزانى داشته‌ام و آنان را در آن فرمانروا ساختم . پرسيد : خدايا ، اينان كيانند ؟ فرمود : هر كه مؤمنى را خوشحال سازد . آنگاه امام فرمود : مؤمنى در مملكت پادشاه ستمگرى بود ، و آن ستمگر قصد او كرد ، مؤمن از آنجا به سرزمين شرك گريخت و بر يكى از آنها وارد شد . وى به او پناه داد و مهربانى و ميزبانى نمود . چون مرگ آن مشرك فرا رسيد خداوند به او وحى كرد كه به عزت و جلالم سوگند اگر براى تو در بهشت جائى بود تورا در آن جاى مىدادم و ليكن بهشت بر كسى كه مشرك بميرد حرام است . امّا اى آتش او را بترسان و مسوزان و آزارش مرسان ، و بامداد و شامگاه روزى او مىرسد . راوى گويد : پرسيدم كه از بهشت ؟ فرمود : از هر كجا كه خدا خواهد » . و فرمود : « كسى از شما گمان نكند كه اگر مؤمنى را شاد ساخت فقط او را خوشحال كرده ، بلكه به خدا ما را شاد كرده ، بلكه به خدا قسم رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلَّم را شاد كرده است » . ابان بن تغلب گويد : « از امام صادق عليه السّلام پرسيدم : حق مؤمن بر مؤمن چيست ؟ فرمود : حق مؤمن بر مؤمن بزرگتر از اينهاست ، اگر شما را از آن خبر دهم باور نمىكنيد . مؤمن چون از قبر بيرون آيد ، صورت مثالىاش با او از قبر بيرون مىآيد و به وى مىگويد : از جانب خدا تورا به كرامت و شادمانى مژده مىدهم ، سپس مىگويد : خداوندا تورا به خير بشارت مىدهد . آنگاه آن مثال همراه او مىرود ، و چون مؤمن به جاى هول انگيزى مىرسد به او مىگويد : اين از آن تو نيست ، و چون به خيرى مىرسد مىگويد : اين از آن تست . و پيوسته با مؤمن خواهد بود ، از آنچه مىترسد او را ايمن مىسازد و به آنچه دوست دارد بشارت مىدهد تا با او به پيشگاه خداى عز و جل مىرسد ، و خدا فرمان مىدهد كه او را به بهشت برند ، مثال بشارت بهشت را به وى مىدهد . آنگاه مؤمن مىپرسد : خدايت رحمت كند تو كيستى ؟ كه از هنگام خروج از قبر مرا همراهى كردى و مونس من بودى و مرا از پروردگارم خبر دادى