و از آنهاست : ايذاء و اهانت و تحقير شكَّى نيست كه اين صفات ناپسنديده غالبا مترتّب بر عداوت و حسد است ، اگر چه بعضى از مصاديق و افراد آن گاهى اوقات صرفا ناشى از طمع يا حرص است و اين از پستى قوهء شهويه مىباشد ، يا تنها از غضب و بدخوئى و كبر سرچشمه مىگيرد ، هر چند كينه و حسدى در ميان نباشد . و به هر حال ، بىشك و شبهه ايذاء و تحقير مؤمن شرعا حرام و موجب هلاك ابدى است . خداى سبحان مىفرمايد : « وَالَّذينَ يُؤْذُونَ الْمُؤمِنينَ وَالْمُؤْمِناتِ بِغَيْرٍ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتانا وَاثْما مُبينا » 33 : 58 ( احزاب ، 58 ) « كسانى كه مردان و زنان با ايمان را براى عملى كه نكرده‌اند بيازارند دروغى بزرگ و بزهى هويدا بر گردن خويش دارند » . و رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلَّم فرمود : « هر كه مؤمنى را بيازارد مرا رنجانده و هر كه مرا برنجاند خدا را رنجانده ، و هر كه خدا را برنجاند در تورات و انجيل و زبور و قرآن ملعون است . » و در خبرى ديگر آمده : « لعنت خدا و فرشتگان و مردم بر او باد . » ( 1 ) و فرمود : « المسلم من سلَّم المسلمون من يده و لسانه » « مسلمان كسى است كه مسلمانان از دست و زبانش ايمن باشند » .

--> ( 1 ) اين دو حديث را با « جامع الاخبار » : باب 7 ، فصل 4 تصحيح كرديم . .