كلّ بر مردم شود « . و حضرت سجّاد عليه السلام فرمود : « الدّنيا دنياءان : دنيا بلاغ ، و دنيا ملعونة » « دنيا دو گونه است : دنيائى كه رساننده است ( يعنى انسان را به سبب طلب قدر كفاف و ضرورت به طاعت و قرب خدا مىرساند ) و دنيائى كه ملعون است ( يعنى آدمى را كه در جستجوى بيش از مقدار ضرورت و احتياج است از رحمت خدا و سعادت و آخرت دور مىكند ) » . و امام باقر عليه السلام فرمود : « هر كه براى بىنيازى از مردم و وسعت و گشايش بر اهل و عيال خود و نيكى و عطوفت با همسايگان در دنيا به طلب روزى برود در قيامت خداى عزّ و جلّ را ملاقات خواهد كرد در حالى كه چهره اش مانند ماه شب چهاردهم مىدرخشد » . و امام صادق عليه السلام فرمود : « الكادّ على عياله كالمجاهد في سبيل اللَّه » « كسى كه براى عائلهء خود رنج مىبرد مثل كسى است كه در راه خدا جهاد كند » . و فرمود : « انّ اللَّه تبارك و تعالى ليحبّ الاغتراب في طلب الرّزق » « خداى متعال سفر كردن و تحمّل غربت را در طلب روزى دوست مىدارد . » و فرمود : « ليس منّا من ترك دنياه لآخرته و لا آخرته لدنياه » « كسى كه دنيا را براى آخرت يا آخرت را براى دنيا ترك نمايد از ما نيست » . و فرمود : « لا تكسلوا في طلب معايشكم ، فانّ آباءنا كانوا يركضون فيها و يطلبونها » . « در طلب روزى تنبلى مكنيد كه پدران ما در اين راه تلاش مىكردند و به دنبال روزى مىرفتند » . شخصى به آن حضرت عرض كرد : « ما دنيا را مىطلبيم و دوست داريم كه به ما رو آورد ، فرمود : مىخواهى با آن چه كنى ؟ عرض كرد : خود و عائله‌ام از آن منتفع شويم و به آن صلهء رحم و تصدّق كنم ، و حج و عمره به جا آورم . فرمود : اين طلب دنيا نيست بلكه طلب آخرت است » . امام موسى بن جعفر عليهما السلام در زمينى كار مىكرد به طورى كه قدمهايش را عرق فرا گرفته بود ، شخصى عرض كرد : « فدايت شوم ، كارگران شما كجايند ؟ فرمود : كسى كه از من و پدرم بهتر است با دست در زمين خود كار مىكرد ، پرسيد : او كدام