و فرمود : « هر خانه اى كه مهمان در آن داخل نشود فرشتگان نيز به آنجا نيايند » . و فرمود : « مهمان راهنماى بهشت است » . و امير مؤمنان عليه السّلام فرمود : « هيچ مؤمنى نيست كه مهمان را دوست داشته باشد مگر اينكه وقتى سر از گور بر آرد چهره اش همچون ماه شب چهارده خواهد بود ، اهل محشر گويند : اين جز پيامبرى مرسل نباشد پس فرشته اى گويد : اين مؤمنى است كه مهمان را دوست دارد و او را اكرام كند ، راه او جز دخول به بهشت نيست » . و فرمود : « هيچ مؤمنى نيست كه صداى پاى مهمان را بشنود و به آن خوشحال شود مگر اينكه گناهانش آمرزيده مىشود ، اگر چه ميان زمين و آسمان را پر كرده باشد » . روزى آن حضرت گريست ، از سبب گريهء او پرسيدند ، فرمود : « هفت روز است كه مهمان به من نرسيده ، مىترسم كه مرتبه‌ام نزد خدا پست شده باشد » . از محمّد بن قيس ، از حضرت صادق عليه السّلام روايت است كه گفت : « در محضر امام عليه السّلام اصحاب از قومى سخن مىگفتند . من گفتم : سوگند به خدا كه بامداد و شامگاهى نيست مگر آنكه دو سه نفر از آنان ، يا بيشتر يا كمتر ، مهمان منند . حضرت فرمود : فضل آنها بر تو بيش از فضل تو بر آنهاست . گفتم : فدايت شوم چگونه چنين است و حال آنكه من آنها را طعام مىدهم ، و از مال خود برايشان انفاق مىكنم ، و خادم من خدمتشان مىكند ؟ فرمود : وقتى آنان بر تو وارد مىشوند از جانب خدا با روزى بسيار مىآيند ، و وقتى مىروند با آمرزش تو بيرون مىروند « . و إبراهيم خليل عليه السّلام چون مىخواست چيزى بخورد ، يك يا دو ميل مىرفت تا كسى را بيابد كه با او غذا بخورد ، و او را « پدر مهمانان » لقب دادند . و همهء اخبارى كه در فضيلت طعام دادن مؤمن وارد شده بر فضيلت ميهمانى نيز دلالت دارد ، مانند گفتار پيغمبر اكرم صلى اللَّه عليه و آله و سلَّم هنگامى كه از آن حضرت پرسيدند : حج مقبول چيست ؟ فرمود : « اطعام طعام و خوبى كلام » . و فرمود : « هر كه سه نفر مسلمان را طعام دهد خداوند او را از سه بهشت در ملكوت آسمانها اطعام خواهد كرد : فردوس ، و بهشت عدن ، و درخت طوبى كه در