اگر چيزى براى فقير مىفرستادند ، به فرستاده سفارش مىكردند كه دعاى وى را به خاطر بسپرد تا همان را در حقّ او دعا كنند ، اين سخن خلاف طريقهء ائمّهء ما عليهم السّلام است ، و در نزد ما اعتبارى ندارد . 5 - و نيز سزاوار است كه صدقات را صرف كسى كند كه اجر و پاداش بيشتر برد ، نظير اهل علم و تقوى ، و پارسايان و راستگويان و درستكاران ، و كاملان در ايمان و تشيّع . رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلَّم فرمود : « غذاى تو را جز اهل تقوى نخورد » و فرمود : « طعام خود را به اهل تقوى بخورانيد » . و فرمود : « كسى را به غذاى خود مهمان كن كه براى خدا دوستش دارى » . و ليكن بهتر است كه از زكات واجب و صدقات ، كه چركهاى اموال است ، به ايشان ندهد بلكه با هديه و صله ايشان را وسعت دهد . در خبر است : « مستحقّان زكات مستضعفان شيعهء محمّد و آل او هستند كه چندان بصيرتى نداشته باشند ، امّا كسانى كه بصيرتشان قوى شده و معرفتشان در دوستى و ولايت به اولياء خود و برائت از دشمنان ايشان به مرتبهء نيكو و و الا رسيده ، اينان برادران دينى شما هستند ، بلكه از پدران و مادران مخالفتان به شما نزديكترند ، پس زكات و صدقه به آنان ندهيد ، كه دوستداران و شيعيان ما با ما مثل يك تن واحدند ، و بر ما زكات و صدقه حرام است . و لكن به برادران بينادل و بصير خود از وجوه برّ و هدايا بدهيد و از زكات و صدقات مدهيد و آنها را از چرك اموالتان پاك و بر كنار داريد . آيا يكى از شما دوست دارد كه چرك بدن خود را بشويد و بر سر برادر مؤمن خود بريزد ؟ چرك گناهان از چرك بدن بدتر است ، پس برادرانتان را چركين مكنيد . . « . تا آخر حديث . 6 - و شايسته نيست كه انسان زكات و صدقات خود را به كسى دهد كه پيوسته چشم به دست مردم مىدوزد ، بلكه سزاوار است كه صرف كسى كند كه به مقام توحيد رسيده و نعمت را از خدا مىداند و به وسائط نمىنگرد . زيرا كسى كه درون خود را از توجّه به واسطه ها ، مگر از اين جهت كه واسطه و اسبابند ، پاك نسازد از نوعى شرك خالى نيست . امام صادق عليه السّلام دربارهء اين قول خداى تعالى : « وَما يُؤْمِنْ اكْثَرُهُمْ بِالله إِلا وَهُمْ مُشْرِكونَ » 12 : 106 ( يوسف ، 106 )