فصل 27 آنچه شايستهء بخشنده است از آنچه براى عطا كننده سزاوار است : 1 - يكى اين است كه عطيّهء خود را كوچك شمارد تا در نزد خدا بزرگ باشد ، كه اگر آن را بزرگ شمارد در نزد خدا كوچك خواهد بود . حضرت صادق عليه السّلام فرمود : « دريافتم كه نيكى جز با سه خصلت شايسته نخواهد بود : كوچك شمردن آن ، و پنهان داشتن آن ، و شتاب كردن در آن . پس اگر آن را كوچك شمرى در نزد آن كه براى او داده اى بزرگش داشته اى ، و اگر پنهانش دارى به كمالش رسانده اى ، و چون در دادنش شتاب كنى گوارايش ساخته اى ، و اگر غير از اين باشد نابودش كرده اى » . ( 1 ) و بزرگ شمردن عطا و بخشش غير از منّت و ايذاء است ، زيرا مالى كه مثلا خرج ساختن مسجد مىشود ممكن است بزرگ شمرده شود ولى منّت و ايذاء در آن نيست . 2 - ديگر آنكه بهترين و محبوبترين و بىشبهه ترين مال را بدهد ، كه خداوند پاك است و جز پاك را نمىپذيرد ، و چيز پست و نامرغوب را انفاق كردن نسبت به خداى تعالى بىادبى است ، زيرا خوب و مرغوب را براى خود و خانوادهء خود

--> ( 1 ) حديث را از روى « وافى » : ج 6 - 291 ، كتاب زكات ، باب آداب نيكى ، تصحيح كرديم . .