و اگر بداند كه در وقت نياز قدرت بر سؤال نخواهد داشت اين سؤال با اينكه مكروه است جايز است ، و هر اندازه زمان حاجت ديرتر است كراهت شديدتر است . امّا شناخت درجات حاجت و شدّت و ضعف آن و وقت احتياج موكول به خود انسان و اجتهاد و تشخيص خود اوست و بايد خدا را به ياد داشته باشد ، و بنابراين بعد از آنكه در دل از مردم بىنياز بود بايد بر مقتضاى سلوك راه آخرت عمل كند ، و هر اندازه يقينش قوىتر و وثوقش به رسيدن روزى تمامتر و قناعتش به قوت در وقت آشكارتر باشد درجه و مرتبه اش نزد خداوند بالاتر است . پس اى دوست در انديشهء رسيدن روزى ، بيهوده خود را از اوج توكَّل و اعتماد بر خدا به حضيض خوف و اضطراب مينداز ، و گوش به تهديد شيطان مده ، كه « او شما را به فقر مىترساند و به كارهاى زشت و بد فرمان مىدهد » ، و به وعدهء پروردگار خود مطمئن باشد كه مىفرمايد : « وَالله يَعِدُكُمْ مَغْفِرَةً مِنْه وَفَضْلا » 2 : 268 ( بقره ، 268 ) « و خدا آمرزش و فزونى به شما وعده مىدهد » . و به سخن پيغمبرت صلَّى اللَّه عليه و آله و سلم گوش فراده كه فرمود : « اگر آنچنانكه بايد بر خدا توكَّل كنيد همچون پرندگان روزى يابيد ، بامداد گرسنه‌ايد و شامگاه سير » .