از طريق اهل بيت عليهم السّلام روايت شده : « خداى تعالى وقتى بنده اى را دوست دارد او را مبتلا مىكند ، و چون او را بيشتر دوست دارد اهل و عيال و مال را از او مىگيرد » . امير مؤمنان عليه السّلام فرمود : « وكَّل الرّزق بالحمق و وكَّل الحرمان بالعقل ، و وكَّل البلاء بالصّبر » . « روزى به كم خردى و محروميّت به خردمندى و بلا به شكيبائى واگذار شده [ 1 ] » . امام باقر عليه السّلام فرمود : « چون روز قيامت شود ، خداى تعالى فرمان دهد كه ندا كننده اى بانك بر آرد فقيران كجايند ؟ بسيارى از مردم برخيزند ، خدا فرمايد : بندگان من گويند : لبيّك پروردگارا فرمايد : شما را براى خوارى و پستى در نظرم فقير نكردم ، بلكه براى مثل امروز برگزيدم . به چهره هاى مردم بنگريد ، هر كه به شما احسانى كرده نسبت به من كرده است از جانب من بهشت را به او پاداش دهيد « . امام صادق عليه السّلام فرمود : « لو لا إلحاح المؤمنين على اللَّه في طلب الرّزق ، لنقلهم من الحال الَّتى هم فيها إلى حال أضيق منها » . « اگر اصرار مؤمنان به درگاه خداوند براى طلب روزى نبود ، خدا آنان را از حالى كه دارند به تنگدستى بيشترى مىبرد » . و فرمود : « براى شيعيان خالص ما در زمان دولت باطل بجز قوت [ ضرورى ] نيست ، به مشرق رويد يا به مغرب ، بيش از قوت [ ضرورى ] روزى نيابيد » . و فرمود : « از فرزندان آدم مؤمنى نبود مگر اينكه فقير بود و كافرى نبود مگر اينكه توانگر بود ، تا آنكه إبراهيم عليه السّلام آمد و گفت :

--> [ 1 ] شايد اين شعر ملك الشعراء بهار ( با لهجهء خراسانى ) مراد اين روايت را روشنتر كند : عاقل در دكين براى پنج شاهى معطَّله جاهل ميين اتل پسر شاى پندرى يعنى خردمندى براى خريد از دكان معطل پنج شاهى پول است ، اما جاهل ميان اتومبيل [ نشسته ] گوئى پسر شاه است .