( 1 ) محمّد صلّى اللَّه عليه وآله كه رسول اوست وآل أو كه طاهرانند وستارگان روشن وحجتهاى درخشان از آن كه گردانيد ايشان را خداى تعالى معصومان از گناهان ايمنان از سهو ونسيان در أحوال سختى وآسانى تا آنكه أيمن باشد باين هر كه پناه برد بايشان از تغيير در دين وحاصل شود از براي أو در آنچه سؤال ميكند از ايشان از علم يقين امّا بعد ( 2 ) پس بدرستى كه من در سنّ بيست سالگى تا آنكه زيادت شد عمرم از پنجاه سال مشتاق بودم بجميع كتابي كه شامل باشد بر بابها وفصلها كه جامع زهد وموعظه وترغيب فرمودن بطاعت وترسانيدن از معاصي باشد از چيزهائى كه نقل شده از راويان نيكان حجّت آورده شده بقرآن قوت داده شده ببرهان ضبط شده بسندها ربط شده براهنمائى كشاننده دلها بردارنده غمها ومن جهد ميكردم بجمع اين ومشتاق بودم بترتيب اين وليكن منع ميكرد مرا از اين مانعها ومشغول ميداشت مرا شغلها وضعيف ميشد نيت من بواسطة آنكه ميدانستم كه همّت أهل زمان كوتاهست از رسيدن بكمترين فضل آن گذشته از بلند شدن بمرتبه عاليه آن پس از اين جهت اگر رغبت ميكردم در اين وقتي روى ميگردانيدم از اين مدّتى تا آنكه گذشت بر تردّد خاطر من روزها وقرين شد بآن سألها بعد از آن بحركت آمد خاطر من وياد كرد ضمير من كه نهى از منكر از مرتبه‌هاى رفيع است ودر پند وموعظه منفعتهاى بسيار چنانچه حقتعالى عزّ شانه فرمود وَذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرى تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِينَ وپند ده وموعظه كن پس بدرستى كه پند دادن سود ميدهد مؤمنان را وفرمود عز شانه وَأَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسانِ إِلَّا ما سَعى نيست مر آدمي را مگر ثواب آنچه سعى كند پس چون يقين دانستم حقيقت اين را واراده كردم كه سعى كنم در اين سعى نيكى وبروم در اين راه واگر چه باشد اندكى نظر كردم بكمى رغبت أهل زمان وترك خواهش ايشان در