فصل دوّم در بيان بعضي از فضايل أمير المؤمنين على ابن أبي طالب عليه السّلام ( 1 ) گفت خداى تبارك وتعالى در سورهء مائده إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَهُمْ راكِعُونَ يعنى نيست ولى وحاكم وسازنده كارهاى شما مكر خدا ورسول خدا وآن كساني كه ايمان آورده‌اند واين صفت دارند كه بر پا ميدارند نماز را وميدهند زكاة را در حال ركوع مفسران قرآن از شيعه وسنى همه متفقند كه علي بن أبي طالب ( ع ) در مسجد رسول خدا ( ص ) نماز ميكرد در حال ركوع فقيرى طلب وسؤال كرد آن حضرت در آن حال انگشتر خود بوى داد خداى تعالى اين آية را در شانش فرستاد ( 2 ) حديث كرد ما را حاكم رئيس امام محمد حكام أبو منصور علي بن زيادى ادام اللَّه اجلاله بطريق نوشتن در خانه خود در روز يك شنبه دوم ماه رمضان المبارك در سال پانصد وهشت حديث كرد ما را شيخ امام أبو عبد اللَّه جعفر بن محمد دوريستى بطريق كتاب آورد اين قصه را گذشته در آخرهاى ذي الحجة در سال چهار صد وهفتاد وچهار گفت حديث كرد مرا سعد بن عبد اللَّه گفت حديث كرد مرا شيخ أبو جعفر محمد بن علي بن حسين رضى اللَّه عنه گفت حديث كرد مرا محمّد بن الحسين بن أبي الخطاب از پدر خود از محمد بن سنان از زرارة ابن أعين الشيباني كه گفت شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت چون بيرون آمد رسول خدا ( ص ) بمكة در حجة الوداع پس چون باز گشت از مكة ودر روايت ديگر هست كه در حالي كه مشايعت وپيروى ميكردند دوازده هزار مرد از يمن وپنج هزار مرد از مدينه آمد جبرئيل ( ع ) در راه وعرضكرد يا رسول اللَّه بدرستى كه خداى تعالى ميرساند بتو سلام وخواند اين آية را يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ يعنى اى پيغمبر