العراق كنت أخرج تلك القارورة في كلِّ يوم وليلة « 1 » فأشمّها وأنظر إليها ، ثمّ أبكي لمصابه ، فلمّا كان اليوم « 2 » العاشر من المحرّم وهو اليوم الّذي قُتل فيه الحسين « 3 » عليه السلام . أخرجتها فيأوّل النّهار وهي بحالها ، ثمّ عدت إليها « 4 » آخر النّهار ، فإذا هي « 5 » دم عبيط ، فضججت « 6 » فيبيتي وبكيت « 7 » وكظمت غيظي ، فكتمت « 8 » مخافة أن يسمع أعداؤهم بالمدينة فيسرعوا « 9 » بالشّماتة ، فلم أزل حافظة للوقت واليوم حتّى جاء النّاعي ينعاه ، فحقّق ما رأيت . « 10 »

--> ( 1 ) - [ لم يرد في كشف الغمّة ] . ( 2 ) - [ في إعلام الورى والأسرار : « يوم » ] . ( 3 ) - [ لم يرد في إعلام الورى وكشف الغمّة والبحار ونفس المهموم ولواعج الأشجان ] . ( 4 ) - [ أضاف في كشف الغمّة : « في » ] . ( 5 ) - [ تظلّم الزّهراء : « هو » ] . ( 6 ) - [ في كشف الغمّة والبحار والعوالم وتظلّم الزّهراء والأسرار ونفس المهموم : « فصحت » ] . ( 7 ) - [ لم يرد في إعلام الورى وتظلّم الزّهراء ] . ( 8 ) - [ لم يرد في إعلام الورى وكشف الغمّة والبحار والعوالم وتظلّم الزّهراء ونفس المهموم واللّواعج ] . ( 9 ) - [ في البحار والعوالم : « فيتسرّعوا » ] . ( 10 ) - وبه سند ديگر از أم سلمة رضى اللَّه عنها روايت كند كه گفت : شبى رسول خدا صلى الله عليه وآله از پيش ما بيرون رفت ومدتي دراز ناپديد شد . سپس بازگشت وسر ورويش گردآلود بود ودستش نيز بسته بود . من عرض كردم : « اى رسول خدا ! چيست كه من شما را گردآلود مىبينم ؟ » فرمود : « مرا در اين ساعت به جايى از سرزمين عراق بردند كه نامش كربلا بود . ودر آن سرزمين جاى كشته شدن پسرم حسين وگروهى از فرزندان وخاندانم را به من نشان دادند . ومن پيوسته خون ايشان را از آن جا برمىگرفتم ، وآن اكنون در دست من است . » ودست خودرا براي من باز كرده ، فرمود : « آن را بگير ونگهدارى كن . » پس من آن را گرفتم . ديدم مانند خاك سرخ بود . پس در شيشه اى نهادم وسر آن را بستم واز آن نگهدارى مىكردم ، تا آن گاه كه حسين عليه السلام از مكة به سمت عراق رهسپار شد . من در هر روز وشب آن شيشه را بيرون مىآوردم وبو مىكردم وبدان مىنگريستم وبر مصيبت‌هاى آن جناب مىگريستم . وچون روز دهم محرم شد ، همان روزى كه حسين در آن روز كشته شد ، در أول روز كه آن را بيرون آوردم ، ديدم به حال خود است . دوباره آخر آن روز آن را آوردم ، ديدم خون تازه شد . من به تنهايى در خانهء خود شروع به زارى شده ، گريستم واندوه خود را فرو نشاندم ، از ترس آن كه مبادا دشمنان ايشان در مدينه -