يومٌ « 1 » معلوم » . « 2 » النّعماني ، كتاب الغيبة ، / 395 - 396 رقم 56 / عنه : السّيّد هاشم البحراني ، البرهان ، 3 / 146 ؛ المجلسي ، البحار ، 52 / 297

--> ( 1 ) - [ البحار : « وقت » ] . ( 2 ) - يونس بن ظبيان از امام صادق عليه السلام روايت كرده كه آن حضرت فرمود : « چون شب جمعه فرا مىرسد پروردگار تعالى فرشته اى را به آسمان دنيا فرو مىفرستد ، وهنگامى كه صبح آن شب بر مىدمد آن فرشته بر عرش بر فراز بيت المعمور نشيند ، وبراي محمد وعلى وحسن وحسين عليهم السلام منبرهائى از نور گذارند وايشان بر فراز آن ها روند وفرشتگان وپيامبران ومؤمنان بر آنان گرد آيند ودرهاى آسمان گشوده گردد ، وچون خورشيد به نيمهء روز رسد رسول خدا ( ص ) گويد : پروردگارا وعدهء خود ( ميعاد خود ) كه در كتاب خود آن را وعده فرموده اى كه : « خداوند به كساني كه از شما ايمان آورده وكردار نيكو انجام داده اند وعده فرموده است كه حتماً آنان را در زمين خلافت بخشد همان گونه كه پيشينيان را خليفه ساخت ودين آنان را كه بر ايشان اختيار فرموده ( بر ساير أديان ) توان وغلبه بخشد وحتماً آنان را از پس ترسشان ايمنى عطا فرمايد » كي خواهد بود ؟ سپس فرشتگان وپيامبران نيز همانند آن را گويند وبعد محمد وعلى وحسن وحسين عليهم السلام به سجده درآيند وگويند : « پروردگارا به خشم آي كه حريم تو دريده شده وبرگزيدگان تو كشته شده اند ، وبندگان نيكوكار تو خوار گشته اند ، پس خداوند آنچه بخواهد انجام مىدهد وآن روزى معيّن است . » غفارى ، ترجمهء غيبت نعمانى ، / 395 - 396