--> - أهل بيت را از آفريدگان برگزيده واز ميان شما ، محمد را به پيغمبرى بركشيد ومحمد على را به خلافت خويش مخصوص داشت وعلى مرا بعد از خود به امامت أمت گماشت ومن اينك حسين را خاص امامت اختيار كرده‌ام . اين وقت محمد سخن آغاز وعرض كرد : تو امام منى وسيد منى ووسيلهء منى به سوى محمد . كاش جان من برآمدى پيش از آن‌كه اين سخن از تو بشنودمى . همانا در نزد من سخنى چند در صفات تو مكنون است كه شرح آن از اندازهء بيان بيرون است وآن كلمات مكنونه به رياح شبهات پراكنده نگشته وتغيير نپذيرفته ، كتابي است سربسته در ورق‌هاى نيكو نگاشته . چون خواهم ابتدأ به اظهار كلمه فرمايم ، نگران مىشوم كه از پيش در كتاب خدا نوشته وبر زبان أنبيا گذشته ، همانا كلامي است كه كندى مىگيرد از اداى آن زبان گوينده واز تحرير آن از كار مىشود دست نويسنده وفضل تو در حيز احصا درنمىآيد . چنين است از خداوند جزاى نيكوكاران . آن‌گاه عرض كرد : حسين اعلم ماست در علم وگران‌تر ماست در حلم ونزديك‌تر ماست با پيغمبر ، وأو امام بود وفقيه بود . از آن پيش كه از پشت پدر ورحم مادر به وجود آيد ، قرائت قرآن مىفرمود ، از آن پيش كه در عالم كيانى وكودكى به زبان آيد . اگر خداوند جز در محمد خيرى داشت ، أو را برگزيد ولاجرم محمد را اختيار كرد ومحمد ، على را به امامت اختيار كرد وعلى تو را اختيار كرد بعد از خود وتو حسين را بعد از خود اختيار كردى . ما مسلم داشتيم ورضا داديم به امامت أو وخويشتن را جز با أو با كدام كس سپاريم ومشكلات خويش را جز به حضرت أو با كدام كس بريم . سپهر ، ناسخ التواريخ سيّد الشهدا عليه السلام ، 1 / 123 - 127