كتب إلى معاوية : إنِّي تاركها من يومي هذا وغير طالب لها ، وتاللَّه لو وجدت عليكم أعواناً ناصرين عارفين بحقِّي غير منكرين ما سلمت إليك هذا الأمر ولا أعطيتك هذا الأمر الذي أنتَ طالبه أبداً ، ولكنّ اللَّه عزّ وجلّ قد علم وعلمت يا معاوية وسائر المسلمين

--> - اى محمد بن علي ! من از حسد تو مىترسم [ من از حسد تو نمىترسم - به نسخهء إعلام الورى - ] ؛ زيرا خدا كافران را به آن وصف كرده وفرموده است : ( بسيارى از أهل كتاب مىخواهند با وجود اين‌كه حق بر آن‌ها روشن شده ، به سبب حسدى كه در دل خود دارند ، شما را به كفر برگردانند . ) ( 109 سوره 2 ) ، در صورتي كه خداى عز وجل شيطان را بر تو مسلط نساخته است . اى محمد بن علي ! نمىخواهى آن‌چه را از پدرت دربارهء تو شنيده‌ام ، به تو بگويم ؟ گفت : چرا . فرمود : شنيدم پدرت عليه السلام روز جنگ بصره ( جنگ جمل ) مىفرمود : كسى كه مىخواهد در دنيا وآخرت به من نيكى كند ، بايد به پسرم محمد نيكى كند . اى محمد بن علي ! اگر بخواهم به تو خبر دهم ، از زماني كه نطفه‌اى بودى در پشت پدرت خبر مىدهم . اى محمد بن علي ! نمىدانى كه حسين بن علي عليهما السلام بعد از وفات من وبعد از جدايى روحم از پيكرم ، امام پس از من است ونزد خداى جلّ اسمه امامت به نام أو در كتاب لوح محفوظ يا قرآن ويا وصيت‌نامه ثبت است . امامت أو از راه وراثت پيغمبر صلى الله عليه وآله كه خداى عز وجل آن وراثت را به وراثت از پدر ومادرش هم افزوده مىباشد . خدا دانست كه شما خانوادهء بهترين خلق أو هستيد ، لذا محمد صلى الله عليه وآله را از ميان شما برگزيد ، محمد ، علي عليه السلام را انتخاب كرد ، علي عليه السلام مرا به امامت برگزيد ومن حسين عليه السلام را برگزيدم . محمد بن علي عليه السلام عرض كرد : تو امامي وواسطهء ميان من ومحمدي صلى الله عليه وآله . به خدا من دوست داشتم كه پيش از آن‌كه اين سخن را از تو بشنوم ، مرده باشم . همانا در سرم سخنى است كه دلوها نتوانند همه آن را بكشند ( آن‌قدر از فضيلت شما در خاطر دارم كه به وصف درنيايد ) وترانه وآهنگ بادها دگرگونش نسازد ( ياوه‌گويىهاى دشمنان عقيدة مرا نسبت به شما سست نكند ) . آن‌ها مانند نوشتهء سر به مهريست كه ورقش مزيّن ومنقوش است . مىخواهم اظهارش كنم ولى مىبينم كتاب منزل خدا ( قرآن ) وكتب ديگرى كه پيغمبران آورده‌اند ، بر من پيشى گرفته‌اند وآن سخنى است كه زبان هر گوينده ودست هر نويسنده از اداى آن عاجز است تا آن‌جا كه قلم‌ها تمام شود ، كاغذها سياه شود وباز هم فضيلت شما به آخر نرسد . خدا نيكوكاران را چنين جزا مىدهد وهيچ نيرويى جز از خدا نيست . حسين از همهء ما داناتر ، از لحاظ خويشتن‌دارى سنگين‌تر واز جهت قرابت به رسول خدا صلى الله عليه وآله نزديك‌تر است . أو پيش از خلقتش فقيه بوده ( يعنى خدا روحش را پيش از تعلق به بدن عالم وبلكه معلّم ملائكة ساخت ) وپيش از آن‌كه زبان باز كند ، وحى خدا را خوانده است واگر خدا در شخص ديگرى خيرى مىدانست ، محمد صلى الله عليه وآله را برنمىگزيد . پس چون خدا محمد صلى الله عليه وآله را برگزيد ، محمد ، على را انتخاب كرد ، على شما را به امامت برگزيد وشما حسين را ، ما تسليم شديم ورضا داديم . كيست كه به غير آن رضا دهد وكيست جز أو كه در كارهاى مشكل خويش تسليمش شويم ؟ ! ! مصطفوي ، ترجمهء أصول كافى ، 2 / 71 - 73