ويدفعها مَن بعده إلى مَن بعده ، إلى « 1 » يوم القيامة . « 2 » ابن بابويه ، الإمامة والتّبصرة ، / 38 - 39 رقم 20 / عنه : الصّدوق ، علل الشّرائع ، 1 / 204 رقم 1 ، كمال الدّين ، 1 / 231 - 232 رقم 35 ؛ المجلسي ، البحار ، 36 / 203 - 204 ؛ البحراني ، العوالم ، ( ط 3 ) ، 15 - 3 / 55 - 56 وقد روي عن محمّد بن عمير ، عن عبدالصّمد ، عن أبي بصير ، عن أبي الجارود ، عن أبي جعفر عليه السلام قال : إنّ رسول اللَّه صلى الله عليه وآله عاده عليّ عليه السلام في المرض الّذي قبض به ، فقال له : يا عليّ ! ادن منّي حتّى أسرّ إليك ما أسرّه اللَّه إليَّ فأئتمنك على ما ائتمنني عليه اللَّه ، فدنا منه ، فأسرّ إليه وفعل عليّ بالحسن وفعل الحسن بالحسين وفعل الحسين بأبي وفعل أبي بي . الخصيبي ، الهداية الكبرى ، / 243 فلمّا قرب أمره عليه السلام أنزل اللَّه جلّ وعلا إليه من السّماء كتاباً مسجّلًا نزل به جبرئيل

--> ( 1 ) [ زاد في البحار : « يوم قيام المهديّ و » ] ( 2 ) - امام ششم عليه السلام فرمود : « جبرئيل يك صحيفة براي پيغمبر از آسمان فرود آورد كه خداى تبارك وتعالى هرگز از آسمان مانند آن كتابي نياورده ونخواهد آورد كه بر آن مهرهاى طلايى زده شده بود . فرمود : اى محمد ! اين وصيت‌نامهء توست براي نجيب خاندانت . فرمود : اى جبرئيل ! نجيب خاندانم كيست ؟ فرمود : علىبن أبي طالب . به أو فرمان بده چون از دنيا رفتى ، كه يك مهر را بشكند ، بدانچه در آن نوشته عمل كند . چون رسول خدا درگذشت ، علي عليه السلام يك مهر را شكست وبدانچه در آن بود عمل كرد واز آن فراتر نرفت . سپس صحيفة را به حسن‌بن علي عليه السلام داد . أو هم يك مهر را شكست ، بدانچه در آن بود عمل كرد وفراتر نرفت . سپس آن را به حسين‌بن على داد . يك مهر را شكست . در آن يافت كه : جمعى را براي شهادت ببر كه بايد با تو شهيد شوند واين سعادت را با ديگرى درك نكنند . تو خود را به خداى عز وجل بفروش . بدانچه در آن بود عمل كرد واز آن فراتر نرفت . سپس اورا به مردى بعد از خود داد . در آن يافت كه : سر به زير انداز وخاموش باش ودر منزلت بنشين وعبادت پروردگارت بكن تا مرگت برسد . سپس آن را به مردى بعد از خود داد . مهرى را برداشت ودر آن ديد كه : بايد براي مردم حديث بگويى وفتوا بدهى وعلم پدران خود را نشر كنى واز كسى جز خدا نترسى ؛ زيرا تو در حفظ وضمانت خدا هستى . واورا به آن كه بعد از وى بوده داده ، وأو به بعد از خود مىدهد تا روز قيامت . » كمره‌اى ، ترجمهء كمال الدين ، 1 / 342 - 343