الحسين عليه السلام أنّه لم يذهب حتّى ترك حجّة من بعده « 1 » عليّ بن الحسين ، وكانت طاعته مفترضة « 2 » ، فقال : رحمك اللَّه ، فقبّلت « 3 » رأسه ، وقلت : وأشهد على « 4 » عليّ بن الحسين أنّه « 4 » لم يذهب حتّى ترك حجّة من بعده « 1 » محمّد بن عليّ أبا « 5 » جعفر ، وكانت طاعته مفترضة ، فقال : رحمك اللَّه ، قلت « 6 » : أعطني رأسك حتّى « 4 » اقبّله ، فضحك ، قلت : أصلحك اللَّه « 7 » قد علمت أنّ أباك لم يذهب حتّى ترك حجّة من بعده ، كما ترك أبوه ، واشهد باللَّه أنّك أنت الحجّة وأنّ طاعتك مفترضة ، فقال : كفّ رحمك اللَّه ، قلت : أعطني رأسك اقبّله ، فقبّلت رأسه ، فضحك ، و « 8 » قال : سلني عمّا شئت ، فلا أنكرك بعد اليوم أبداً . « 9 » « 9 » الكليني ، الأصول من الكافي ، 1 / 188 - 189 رقم 15 / مثله الكشّي ، 2 / 718 - 719

--> ( 1 ) [ زاد في الكشّي : « وأنّ الحجّة من بعده » ] ( 2 ) [ الكشّي : « مفروضة » ] ( 3 ) - [ الكشّي : « وقبّلت » ] ( 4 ) - [ لم يرد في الكشّي ] ( 5 ) [ الكشّي : « أبو » ] ( 6 ) [ الكشّي : « فقلت » ] ( 7 ) - [ زاد في الكشّي : « و » ] ( 8 ) [ الكشّي : « ثمّ » ] ( 9 ) - منصور بن حازم گويد : به امام صادق عليه السلام عرض كردم : « همانا خدا بزرگوارتر وگرامىتر است از اين‌كه به‌وسيلهء مخلوقش شناخته شود . بلكه مخلوق به‌وسيلهء خدا شناخته شوند . » [ به‌وسيلهء خدا بشناسند . ] فرمود : « درست گفتى . » عرض كردم : « هر كه بداند پروردگارى دارد ، سزاوار است كه بداند براي أو خرسندى وخشمى است وخرسندى وخشم أو جز به وسيلهء وحى يا پيغمبر فهميده نشود . وكسى كه وحى بر خودش نازل نشود ، بايد كه در طلب پيغمبران باشد وچون ايشان را ملاقاة كرد ، بداند كه ايشانند حجت خدا واطاعتشان لازم است . من به مردم ( أهل سنت ) گفتم : مگر نمىدانيد كه رسول خدا صلى الله عليه وآله حجت خدا بود بر خلقش ؟ » گفتند : « چرا . » گفتم : « چون أو درگذشت ، حجت خدا كيست ؟ »