أبو الفرج ، مقاتل الطّالبيّين ، / 140 - 155 / عنه : المفيد ، الإرشاد ، 2 / 184 - 187 ؛ الطّبرسي ، إعلام الورى ، / 271 - 272 ، المجلسي ، البحار ، 47 / 276 - 278 حدّثني عليّ بن إبراهيم بن محمّد بن الحسن بن محمّد بن عبداللَّه بن الحسين بن عليّ ابن الحسين بن عليّ بن أبي طالب ، قال : حدّثني سليمان بن المطوّس ، قال : حدّثنا محمّد بن عمران بن أبي ليلى ، قال : حدّثنا عبد ربّه - يعني ابن علقمة - عن يحيى بن عبداللَّه « 1 » عن الّذي أفلت من الثمانية قال : لمّا ادْخِلْنا الحبس قال عليّ بن الحسن : اللَّهمّ إن كان هذا من سخط منك علينا فاشدد حتّى ترضى . فقال عبداللَّه بن الحسن : ما هذا يرحمك اللَّه ؟ ثمّ « 1 » حدّثنا عبداللَّه ، عن فاطمة الصّغرى ، عن أبيها ، عن جدّتها فاطمة بنت رسول اللَّه صلى الله عليه وآله ، قالت : قال لي رسول اللَّه صلى الله عليه وآله : « يُدفن من ولدي سبعة بشاطئ الفرات لم يسبقهم الأوّلون ولا يدركهم الآخرون » ، فقلت : نحن ثمانية . قال : هكذا سمعت . قال : فلمّا فتحوا الباب وجدوهم موتى وأصابوني وبي رمق وسقوني ماء ، وأخرجوني فعشت . « 2 »

--> - 14 . علي بن حسن بن حسن كه شرح‌حالش پيش از اين گذشت ، در عبادت وزهد أو أحاديث بسيارى وارد شده [ است ] كه شمه‌اى از آن‌ها نقل شد . رسولي محلاتى ، ترجمهء مقاتل الطالبيين ، / 196 - 219 ( 1 - 1 ) [ في الإقبال والبحار : الّذي سلم من الّذين تخلّفوا في الحبس من بني حسن فقال ] . ( 2 ) - وعلي بن إبراهيم به سندش از يكى از آن هشت نفرى كه از زندان منصور نجات يافتند ، نقل كرده [ است ] كه گفت : هنگامى كه كار ما را به زندان انداختند ، علي بن حسن گفت : « خدايا ! اگر اين گرفتارى به خاطر خشمى است كه تو بر ما كرده‌اى ، پس آن را سخت‌تر فرما تا از ما خوشنود گردى ! » عبداللَّه بن حسن كه اين سخن را از أو شنيد ، رو به أو كرد وگفت : « خدايت رحمت كند . اين چه سخنى است ! » آن‌گاه حديثي از فاطمهء صغرى از پدرش از حضرت فاطمه دختر رسول خدا صلى الله عليه وآله روايت كرد كه آن حضرت فرمود : « پدرم رسول خدا صلى الله عليه وآله به من فرمود : هفت تن از فرزندان من در كنار شط فرات دفن مىشوند كه پيشينيان بدان‌ها نرسيده‌اند وبازماندگان نيز بدان‌ها نخواهند رسيد . » من كه اين سخن را شنيدم ، به عبداللَّه گفتم : « ما كه ( در حال مرگ هستيم ) هشت نفريم . » عبداللَّه گفت : « من حديث را همان‌طور كه گفتم ، شنيده‌ام . » -