قال « 1 » : يا عمّاه ! العطش « 2 » ، أدركني بشربة من الماء ، فصبّره الحسين عليه السلام وأعطاه خاتمه وقال له : حطّه « 3 » في فمك فمصّه . قال القاسم عليه السلام : فلمّا وضعته في فمي ، كأ نّه عين ماء ، فارتويت « 4 » وانقلبت إلى الميدان « 4 » . « 5 » السّيِّد هاشم البحراني ، مدينة المعاجز ، 3 / 496 - 497 رقم 1010 / 63 / عنه : القمي ، نفس المهموم ( الهامش ) ، / 324 ؛ مثله البهبهاني ، الدّمعة السّاكبة ، 4 / 367 ؛ الدّربندي ، أسرار الشّهادة ، / 304

--> ( 1 ) - [ في الأسرار مكانه : فحمل على القوم ، فقتل منهم ستِّين رجلًا وسار القاسم إلى الحسين عليه السلام وقال : . . . ] . ( 2 ) - [ زاد في الأسرار : العطش ] . ( 3 ) - [ الأسرار : ضعه ] . ( 4 - 4 ) [ لم يرد في الأسرار ] . ( 5 ) - وبه ميدان درآمد وعرصهء قتال را از نور جمال خود روشن كرد وبا آن خردسالى در يك حمله ، سىوپنج نفر از آن سنگ دلان بىحيا را به عرصهء فنا فرستاد . راوي گويد : من در ميان لشكر عمر بودم كه ديدم كودكى از لشكر امام حسين عليه السلام جدا ومتوجه لشكرگاه شد . نور از جبين مبين أو مىتابيد وپيراهنى وإزاري پوشيده بود ودو نعل درپا كشيده بود وبند نعل راست أو گسيخته بود . در آن حال عمرو پسر سعد ازدى گفت : « به خدا سوگند كه مىروم تا أو را به قتل آورم . » گفتم : « سبحان اللَّه ! آيا دل تو تاب آن دارد كه بر أو ضربت بزنى ؟ به خدا سوگند كه اگر بر من تيغى حواله كند ، دست نمىگشايم به دفع آن واين گروهى كه أو را در ميان گرفته‌اند ، أو را كافى است . » پس آن ملعون بدگهر أسب تاخت وضربتي بر سر آن امام‌زادهء مطهر زد كه بررو درافتاد وفرياد كرد كه : « وا عمّاه ! مرا درياب ! » ناگاه ديدم كه امام حسين عليه السلام مانند عقاب آمد وصف‌ها را شكافت ؛ چون شير خشمناك بر آن كافران بىباك حمله كرد وتيغى حوالهء عمرو قاتل آن امام‌زادهء مظلوم كرد . آن لعين دست پيش آورد . حضرت دست أو را جدا كرد . آن ملعون فرياد زد . لشكر أهل نفاق جمع شدند كه آن ملعون را از دست حضرت رها كنند . جنگ درپيوست وآن ملعون كشته شد وآن طفل معصوم در زير اسبان مخالفان كوفته شد . [ . . . ] به روايت حضرت امام زين العابدين عليه السلام : « آن امام‌زادهء شهيد ، سه نفر از آن كافران عنيد را به عذاب شديد فرستاد . » وزيادة نيز روايت كرده‌اند . مجلسي ، جلاء العيون ، / 675 - 676