راجع ما يلي « 1 » : المفيد ، الإرشاد ، 2 / 118 / عنه : المجلسي ، البحار ، 45 / 107 ؛ البحراني ، العوالم ، 17 / 367 - 368 ؛ البهبهاني ، الدّمعة السّاكبة ، 5 / 11 ؛ الدّربنديّ ، أسرار الشّهادة ، / 452 ؛ القمّي ، نفس المهموم ، / 388 ؛ القزويني ، تظلّم الزّهراء ، / 327 - 328 ؛ المازندراني ، معالي السّبطين ، 2 / 171 ؛ المظفّر ، بطل العلقمي ، 3 / 230 ، مثله الأمين ، أعيان الشّيعة ، 1 / 613 ؛ لواعج الأشجان ، / 198 - 199 ؛ الميانجي ، العيون العبري ، / 214 الطّريحي ، المنتخب ، 1 / 37 - 38 / عنه : المظفّر ، بطل العلقمي ، 3 / 230

--> - بنگريم ، توجه مىيابيم كه امام چه هدف والايى را منظور داشته‌اند وآن شناساندن فضائل ومكارم « أبو الحسن » مىباشد واين كه أو مقرب‌ترين شهداى طف به سيدالشهدا عليه السلام است واز مقام ومنزلتي بهره دارد كه عقل بشر بدان راه نيابد . در اين‌جا ، مسأله‌اى ديگر است كه امام حجت بر خلق - كه واقف به ضمائر آنان است وآگاه به ارزش اعمالشان - بدان توجه نموده است . وآن اين كه با قرار دادن مرقد على در جوار ضريح پدر مظلومش ، حالتي در شيعيان پديد آورد كه دل‌هايشان را به آتش كشد وأشك از ديدگانشان فرو بارد . كدام مؤمني است كه در آن حرم قدسي مكان تشرف يابد ودر برابر اين پدر وپسر قرار گيرد واعضاى ازهم گسسته وسينه‌هاى خرد شده وجگر سوزان وقلب سوراخ سوراخ وسر بريدهء آنان را به ياد نياورد ؟ آرى ! در آن غرفهء بهشت علىاكبرِ حسين دفن مىباشد كه مىدانستند أو شبيه‌ترين مردم به رسول أكرم در سيرت وصورت است ؛ اما با شمشير پيكرش را پاره‌پاره كردند . هنوز از ديدگان پدرش محو نگشته كه چگونه اين وديعهء پيامبر به خاك درغلطيد وچون جان به جان آفرين تسليم نمود ، روح از پيكر بابش پرواز كرد . كه نتوانسته بود آبى به لبان خشك أو برساند ونه ضربت شمشير ونيزه‌اى را از أو دفع سازد . صورت بر صورت آرام جانش نهاد وچون آن را برداشت ، سيماى مطهرش در پهناى أشك رخ پوشيده بود . به طبع حال ، واضح است كه چون شيعيان در برابر ضريح مقدس اين سالار امام شهيد قرار مىگيرند ، دلشان به آتش كشيده مىشود ؛ سيل أشك مهلتشان نمىدهد ؛ فرياد شيدايى بلند مىسازند وولا ومحبتشان به اين خاندان افزوده مىشود ؛ ولا ومحبتي كه اجر رسالت خاتم الأنبياء صلى الله عليه وآله است : « قُلْ لا أسْأ لْكُمْ عَلَيْهِ أجْراً إلّاالْمَوَدّةَ في الْقُرْبى » . طارمى ، ترجمهء علىالاكبر عليه السلام للمقرّم ، / 99 ( 1 ) - [ راجع حوله موسوعة الإمام الحسين عليه السلام ، 9 / 491 - 542 ] .