--> - ز تو گل رفت واز ما گل عذارى * ز تو افغان واز ما آه زارى تورا وصل گل ديگر اميد است * بهار ديگر از بهر تو عيد است ولكن گل عذارم را بدل نيست * بهار ديگرى ما را امل نيست گلى از گلشن من رفت بر باد * كه تا محشر نخواهد رفت از ياد يگانه گوهرى گم شد ز دستم * كه جوياى ويم تا زنده هستم دريغ از سرو بالاى رسايش * دريغ از گيسوان مشك‌سايش هزاران حيف كان گيسوى مشكين * به خون فرق سر گرديد رنگين هزاران حيف كان خورشيد خاور * ميان لجهء خون شد شناور فغان كايينهء روى پيمبر * به خاك تيره شد اللَّه أكبر فغان زان قامت طوبى مثالش * كه دست جور برد از اعتدالش به صورت طلعت اللَّه نور است * به معنى غيب مكنون شهود است بيا اى عندليب گلشن ما * ببين ظلمت سرا شد منزل ما ببين تاريك چشم روشن ما * بيا اى شمع جمع محفل ما بيا اى نوگل گلزار مادر * بكن رحمي به حال زار مادر تورا با شيرهء جان پروريدم * دريغا كز تو جان ودل بريدم ندانستم كه مرگ ناگهانى * عنان گيرد تورا در نوجوانى به همت مىتوان از جان گذشتن * وليكن از جوان نتوان گذشتن جوانا رحم كن بر پيرى من * مرا مگذار با يك شهر دشمن جوانا سوى مادر يك نظر كن * ز سوز ناله زارم حذر كن سؤال از حال غمخواران ثواب است * خصوصاً آن دلى كز غم كباب است ومراثي متعلق به شاهزاده علىاكبر فارسي وعربى در « فرسان الهيجا » بسيار ذكر كرده‌ام . محلّاتى ، رياحين الشريعة ، / 297 - 299