وقال : يا ابن سعد ! قطع اللَّه رحمك كما قطعت رحمي . ( 8 * ) ( 9 * ) « 1 » ابن طاوس ، اللّهوف ، / 112 - 113 / عنه : الدّربندي ، أسرار الشّهادة ، / 370 ؛ القمّي ، نفس المهموم ، / 305 ، 307 - 308 ؛ القزويني ، تظلّم الزّهراء ، / 193 - 194 ؛ مثله : المازندراني ، معالي السّبطين ، 1 / 409 ؛ الميانجي ، العيون العبري ، / 150

--> ( 1 ) - راوي گفت : ياران حسين براي كشته شدن از يكديگر پيشى مىگرفتند وهمان طور بودند كه درباره‌شان گفته شده است : گروهى كه چون رو به دشمن نمايند * پى نيزه‌داران وخيل سواران ز جوشن ز بر آهنين دل بپوشند * بود نزدشان جان ز كف دادن آسان وچون با آن حضرت به جز خاندانش كسى نماند ، علىبن الحسين عليه السلام كه از زيباصورتان ونيكوسيرتان روزگار بود ، بيرون شد واز پدرش اجازهء جنگ خواست . حضرت اجازه‌اش داد . سپس نگاهى مأيوسانه به أو كرد وچشمان خود به زير افكند وأشك فرو ريخت . سپس فرمود : « بارالها ! گواه باش جوانى كه در صورت وسيرت وگفتار شبيه‌ترين مردم به پيغمبرت بود ، به جنگ اين مردم رفت . ما هرگاه به ديدن پيغمبرت مشتاق مىشديم ، به اين جوان نگاه مىكرديم . » پس به فرياد بلند صدا زد : « اى پسر سعد ! خدا رحم تو را قطع كند ؛ همچنان كه رحم مرا قطع كردى . » فهرى ، ترجمهء لهوف ، / 112 - 113 وبعد از قتل عباس ، علي بن حسين [ . . . ] بر قوم كوفه حمله كرد وچون امام شهيد مظلوم ديد كه قرة العين وثمرة الفؤاد وى با دشمنان مقاتله مىنمايد ، مضطرب‌الحال گشت وآب از چشم مباركش روان شد وروى به قبلهء دعا آورد وگفت : « بارخدايا ! گواه باش كه اين زمان كودكى به اين جماعت مقاومت مىكند كه از روى خلق ونطق شبيه‌تر از وى به رسول اللَّه كسى نيست ودر اين مدت ، هرگاه كه اشتياق ديدار آن حضرت بر من غالب مىگشت ، در روى أو نظر مىكردم . اى خداى ! باران آسمان وزمين وبركات از اين ملاعين بردار وايشان را در بسيط ارض متفرق گردان واز زنان وفرزندان برخوردارى مده ورضاى حكام وولات مقرون اين قوم مگردان . چه اين طايفه ما را طلبيدند تا در نصرت ما مساعي جميله مبذول دارند واكنون كه آمديم در قتال كوشيده وما را به قتل مىرسانند . » بعد از آن گفت : « يا ابن سعد ! قطع اللَّه رحمك ولا بارك لك في أمرك وسلّط عليك مَنْ يذبحك بعدي في فراشك كما قطعت رحمي ولم تحفظ قرابتي من رسول اللَّه صلى الله عليه وآله وسلم . » آن گاه به آواز بلند اين آية را برخواند : « إنّ اللَّه اصطفى آدم ونوحاً وآل إبراهيم وآل عمران على العالمين ذرِّيّة بعضها من بعض واللَّه سميع عليم » . ميرخواند ، روضة الصّفا ، 3 / 162