إقامتها عليها السلام المأتم في الشّام واحتجاجها على يزيد ( لعنة اللَّه عليه ) « 1 »

--> ( 1 ) - ونيز در بحر المصائب مسطور است : جناب امّ كلثوم سر مبارك برادرش عباس سلام اللَّه عليهما را بر سينه گرفت واين شعر بخواند : « أيا عبّاس يا عزّ الأرامل * ويا كهف الفقير المستكينهْ أيا حامي الحمى حاشاك تقبل * إخوانك في الأعادي سايبينهْ » سپهر ، ناسخ التواريخ حضرت زينب كبرى عليها السلام ، 2 / 468 وبه روايت بحار از مناقب از أبو مخنف وديگران ، يزيد فرمان كرد تا سر مبارك حسين عليه السلام را بر باب دارش بياويختند وأهل بيت را به آن سراى درآوردند . چون درآمدند ، هيچ‌كس از آل معاوية وآل أبي سفيان به جا نماند ؛ جز اين‌كه باگريه وناله وفرياد ونوحه ايشان را پذيرا كردند وهمى بر حسين عليه السلام ندبه كردند وجامه وحلى از تن بريختند وتا سه روز به سوگوارى بنشستند . آن‌گاه يزيد ملعون فرمان كرد تا ايشان را به سراى خاصه أو درآوردند واز آن پس ، هيچ صبح وشام بر خوان طعام ننشستى جز اين‌كه على ابن الحسين عليهما السلام حاضر شدى واين اشعار را در بعضي كتب از جناب امّ كلثوم سلام اللَّه عليها نگاشته‌اند : قفوا ودِّعونا قبل بُعدكم عنّا * وداعاً فإنّ الجسم من أجلكم مضنى فقد نقضت منِّي الحياة وأصبحت * عليَّ فجاج الأرض من بعدكم سجنا سلام عليكم ما أمرَّ فراقكم * فياليتنا من قبل ذا اليوم قد متنا وإنِّي لأرثي للغريب وإنّني * غريب بعيد الدّار والأهل والمغنى إذا طلعت شمس النّهار ذكرتكم * وإن غربت جدّدت من أجلكم حزنا لقد كان عيشي بالأحبّة صافياً * وما كنت أدري أنّ صحبتنا تفنى واگر اين اشعار از آن حضرت باشد ، در أيام حركت از كربلا به كوفه يا از كوفه به شام ، يا در أيام توقف در شام ويا مراجعت از شام به مدينه باشد . سپهر ، ناسخ التواريخ حضرت زينب كبرى عليها السلام ، 2 / 469 - 470 حسين بن محمّد تبريزى در كتاب مقتل خود ، قرة العيون بر اين جمله بيفزوده است وگويد : يزيد به ايشان گفت : « اين مال را در مقابل آن مصايبى كه در يوم الطف بر شما فرود گشت ، باز گيريد ! » امّ كلثوم سلام اللَّه عليها فرمود : « تا چند حيا وآزرم تو اندك است ، برادران ومردمان ما را مىكشى . همانا تمامت دنيا در ازاى يك موى از موىهاى ايشان نباشد واكنون مىگويى اين را در عوض آنچه از شما فوت شده ودر روز عاشورا بر شما فرود شده است ، مأخوذ داريد . هرگز اين كار نخواهد شد . » سپهر ، ناسخ التواريخ حضرت زينب كبرى عليها السلام ، 2 / 476