مكتب طباعة الكتب المساعدة التعليمية
269
موسوعة الإمام الحسين ( ع ) ( تاريخ امام حسين ع )
--> در خبر است كه اين وقت از قبر رسول خدا نالهاى دردناك برآمد . اين وقت علي بن الحسين چهرهء مبارك را بر قبر پيغمبر بگذاشت وبگريست وگفت : أُناجِيكَ يا جَدّاهْ يا خَيرَ مُرْسَلٍ ! * حَبِيبُكَ مَقْتُولٌ وَنَسْلُكَ ضائِعٌ أُناجِيكَ مَحْزُوناً عَلِيلًا مُؤَجَّلًا * أَسِيراً وَما لِي حامٍ وَمُدافِعٌ سُبيِنا كَما تُسْبى الإِماءُ وَمَسَّنا * مِنَ الضُّرِّ ما لَاتَحْتَمِلْهُ الأَضائِعُ أَيا جَدُّ يا جَدّاهْ ! بَعْدَكَ أُظْهِرَتْ * أُمَيَّةُ فِينا مَكْرُها وَالشَّنايِعُ 16 مردمان چون ابر بهاران بگريستند وبانگ : « وا محمّداه ! ووا عليّاه ! ووا حسناه ! ووا حسيناه ! » دردادند وتا پانزده روز به اين شورش وجوشش سوگوارى كردند وزنان بني هاشم جز جامهء سياه نپوشيدند واز آسيب حر وبرد شكايت نكردند وسيّد سجاد ايشان را طعام ماتم مرتب مىداشت ومىفرستاد . 1 . جدران ( به ضمّ اوّل وسكون ثاني ) : ديوارها « جمع جدر چون فلس » . 2 - 2 . [ قريب به مضمون اين مطلب در ناسخ التواريخ حضرت سجاد عليه السلام ، 2 / 267 - 268 تكرار شده است ] . 3 . اى أهل مدينه ! مدينه جاى أقامت شما نباشد . حسين كشته شد واشكهاى من ريزان است . بدنش در كربلا به خون آغشته وسرش بر نيزهها مىگردد . 4 . مقصود از ظاهر شهر ، پشت وبيرون دروازهء مدينه است . 5 . كسى خبر مرگ آقايم را داد ومرا ماتمزده كرد . اى دو چشم ! پىدرپى أشك بباريد بر كسىكه عرش خدا را مصيبتزده كرد ودين وبزرگوارى با مرگ أو ناقص شد . بر پسر پيغمبر غريب أشك بباريد . 6 . مستور : نهان . طرفه : چيز تازه ولذيذ . بو العجب : شگفت . 7 . سپهر : آسمان . مهر : خورشيد . 8 . ثلمه : شكاف . 9 . سرشك : أشك . 10 . انحا ( جمع ناحية ) : طرف ، جانب . 11 . عبارت نسخهء موجود چنين است وگويا معنى لجج از قلم افتاده است . 12 . سلب ، در اينجا مقصود لباس است . 13 . توفيدن ( چو كوشيدن ) : شور وغوغا كردن ، جنبيدن وزلزله . 14 . زبرزير : زير ورو . 15 . عضادة ( به كسر اوّل ) : چهارچوب در . 16 . اى جدا ! اى بهترين پيغمبر ! باتنى بيمار ودلى اندوهناك به آهستگى مىگويم : حسينت كشته واولادت تباه گشت . چون كنيزان أسير شديم وزيانهاى طاقتفرسا به ما رسيد ونيرنگ بنى أمية پس از تو نسبت به ما ظاهر شد . سپهر ، ناسخ التواريخ سيّد الشهدا عليه السلام ، 3 / 179 ، 182 - 189 چنانكه در لهوف مسطور است ، بشير بن حذلم مىگويد : چون به مدينه نزديك شديم ، علي بن الحسين -