مكتب طباعة الكتب المساعدة التعليمية
205
موسوعة الإمام الحسين ( ع ) ( تاريخ امام حسين ع )
--> چيز را بر جوار جدم رسول خدا اختيار نخواهم كرد ولى اى يزيد ! براي ما خانه خالى بنمايى كه مىخواهيم به مراسم عزادارى بپردازيم به جهت آنكه هنگامى كه ما را از جسد كشتگان خود جدا كردند ، نگذاشتند كه بر كشتگان خود گريه كنيم وبايد هركس از زنان كه مىخواهد بر ما وارد بشود ، كسى أو را منع نكند . » يزيد از اين سخنان بر خود بلرزيد وبسى بيمناك شد . چه مىدانست كه آن مخدره در آن مجلس ، يزيد وساير بنى أمية را باخاك سياه برابر مىنمايد وبغض وعداوت أو را در قلوب مسلمين مستقر خواهد كرد وآثار آل محمّد را تازه خواهد كرد واندوختهء أو وپدرش را كه مىخواستند به آن اندوخته آثار آل محمّد را نابود كنند ، به باد فنا خواهد داد ؛ ولى از أجابت چاره نديد وفرمان كرد تا خانهء وسيعى براي آنها تخليه كردند ومنادى ندا كرد كه : « هر زنى مىخواهد به سرسلامتى زينب بيايد ، مانعى ندارد . » چون اين خبر منتشر شد ، به روايت عوالم نماند زنى از هاشميه در شام مگر آنكه حاضر مجلس حضرت زينب گرديد وزنان امويه وبنات مروانيه نيز با زينت وزيور وارد مجلس شدند . چون آن منظرهء رقتآور را مشاهده كردند ، يكباره زيورهاى خود را بريختند وهمه ، لباس سياه ومصيبت در بركردند واز زنان شام جمع كثيرى به آنها پيوستند وهمى ناله وعويل از جگر بركشيدند وجامهها بر تن دريدند وخاك مصيبت بر سر ريختند وموى پريشان كردند وصورتها بخراشيدند ، چنانكه آشوب محشر برخاست وبانگ زارى به عرش رسيد . در آن وقت عليا مخدره زينب به روايت بحار انشاى اين اشعار نمود وقلب عالم را كباب فرمود . اكنون اگر اين اشعار از آن مخدره نباشد ، زبان حال وموافق مقام است : أما شجاك يا سكن * قتل الحسين والحسن ظمآن من طول الحزن * وكلّ وغد نائل يقول يا قوم أبي عليّ البرّ الوصيّ * وفاطم أمِّي الّتي لها التّقى والنّائل منّوا على ابن المصطفى بشربة تحيي بها * فأطفالنا من الظّما حيث الفرات سائل قالوا له لا ماء لا إلّاالسّيوف والقنا * أنزل بحكم الأدعيا فقال بل أناضل حتّى أتاه مشقص رماه وَغْدٌ أبرص * من سقر لا يخلص رجس دعيٌّ واغل وعفروا جبينه وخضّبوا عيونه * بالدّم يا معينه ما أنت عنه غافل وهتكوا حريمه وذبحوا فطيمه * وأسروا كلثومه وسيقت الحلائل يسقن بالتّنائف بضجّة الهواتف * وأدمع ذوارف عقولها زوائل يقلن يا محمّد يا جدّنا يا أحمد * قد أسرتنا الأعبد وكلّنا ثواكل تهدى سبايا كربلا إلى الشّئام والبلا * قد انتعلن بالدّما ليس لهنّ كافل إلى يزيد الطّاغيه معدن كلّ واهية * من نحو باب الجابيه فجاحد ، وخاذل حتّى دنا بدر الدّجى رأس الإمام المرتجى * بين يدي شرّ الورى ذاك اللّعين النّاغل يظلّ في بنانه قضيب خيزرانه * ينكت في أسنانه قطّعت الأنامل -