فأصاب صدره ، فانقلب عن فرسه وصاح إلى أخيه الحسين : أدركني « 1 » ، « 2 » فلمّا أتاه رآه صريعا ، فبكى . « 3 » ثمّ قالوا : « 4 » ولمّا قتل العبّاس « 2 » قال الحسين عليه السّلام : الآن انكسر ظهري « 4 » وقلّت حيلتي . « 5 » المجلسي ، البحار ، 45 / 41 - 42 - عنه : البحراني ، العوالم ، 17 / 284 - 285 ؛ البهبهاني ، الدّمعة السّاكبة ، 4 / 323 - 324 ؛ القمي ، نفس المهموم ، / 337 ؛ الميانجي ، العيون العبري ، / 164 - 165 ، 167 ؛ الزّنجاني ، وسيلة الدّارين ، / 270 - 271 ؛ مثله الجواهري ، مثير الأحزان ، / 83 - 84

--> ( 1 ) - [ زاد في وسيلة الدّارين : يا أخي ] . ( 2 - 2 ) [ لم يرد في الدّمعة ومثير الأحزان : يا أبا عبد اللّه ، فأتاه كالصّقر المنقض ، فلمّا رآه صريعا على شاطئ الفرات بكى ] . ( 3 ) - [ لم يرد في العيون ] . ( 4 - 4 ) [ حكاه مثله في المعالي عن القمقام ، 1 / 448 وزاد فيه : « وانقطع رجائي » ] . ( 5 ) - ناگاه از خيمه‌هاى حرم ، صداى « العطش » به گوش أو رسيد ، بىتاب شد وبر أسب خود سوار شد ونيزه ومشكى برداشت ومتوجه شط فرات گرديد . چون به نزديك نهر رسيد ، چهار هزار نامرد كه بر آن موكّل بودند ، آن غريب مظلوم را در ميان گرفتند وبدن شريفش را تيرباران كردند . آن شير بيشهء شجاعت خود را بر آن سپاه بىقياس زد وهشتاد نفر از ايشان را با تن تنها بر زمين افكند وخود را به آب رسانيد . چون كفى از آب برگرفت كه بياشامد ، تشنگى آن امام مظلوم وأهل بيت أو را به ياد آورد . آب را ريخت ومشك را پر كرد وبر دوش خود كشيد وجنگ‌كنان متوجه خيمه‌هاى حرم گرديد . آن كافران بىحيا سر راه بر أو گرفتند وبر دور أو احاطه كردند وبا ايشان محاربه مىكرد وراه مىپيمود . ناگاه يزيد بن ورقاء از كمين درآمد وحكيم بن طفيل نيز أو را مدد كرد . ضربتي بر آن سيد بزرگوار زدند ودست راست أو را جدا كردند . آن شير بيشهء شجاعت ونهال حديقهء امامت ، مشك را بر دوش چپ كشيد وشمشير را به دست چپ گرفت وجهاد مىكرد وراه مىپيمود . ناگاه حكيم بن طفيل ضربتي بر أو زد ودست چپش را جدا كرد . آن فرزند شير خدا ، مشك را به دندان گرفت وأسب را مىدوانيد كه آب را به آن لب‌تشنگان برساند . ناگاه تيرى بر مشك خورد وآب بر زمين ريخت وتير ديگر بر سينهء بىكينهء أو آمد واز أسب درگرديد . پس ندا كرد كه : « اى برادر بزرگوار ، مرا درياب . » به روايت ديگر و : نوفل بن أزرق ، عمود بر سر آن سرور زد كه به بال سعادت به رياض جنّت پرواز كرد وآب كوثر از دست پدر بزرگوار خود نوشيد . چون امام حسين عليه السّلام صداى آن برادر نيكوكردار را شنيد ، خود را به أو رسانيد . چون أو را به آن حال مشاهده كرد ، آه حسرت از دل پر درد كشيد وقطرات أشك خونين از ديده باريد وفرمود : « الآن انكسر ظهري » ، يعنى : « در اين وقت پشت من شكست . » وبه روايت حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام : حق تعالى به عوض دو دست ، دو بال به أو كرامت كرد كه در رياض جنّت با آن بالهاى سعادت پرواز مىكند . مجلسي ، جلاء العيون ، / 679 - 680