--> ودر بعضي تواريخ نوشته اند كه چون سپاه شام از مقاتله با لشكر ابن زبير وقتل برادرش منذر بپرداختند وسپاه ابن زبير انهزام يافتند ، وبا ابن زبير در آن حرم محترم متحصن شدند ، مكّه معظّمه را به حصار در افكندند ، وبر كوه أبو قبيس منجنيق‌ها بر كشيدند ، وبه شهر مكّه بر ابرار وفجّار به رمى أحجار پرداختند ، وجمعى كثير را به هلاكت در آوردند ، وأغلب دور وقصور را ويران ساختند . مسعودى مىگويد : در اين حال ابن زبير در بيت الحرام پناهنده گشت ، خويشتن را العائذ بالبيت ناميد وبه آن نام شهرت يافت ، چنان كه سليمان بن قتّه وديگر شعرا در اشعار خويش مذكور داشتند ، حصين بن نمير با مردم شام فرمان داد تا مناجيق وعرّادات از جبّان وفجاج بر مكّه ومسجد مشرف ساختند ، وابن زبير در مسجد الحرام بود ، مختار بن أبي عبيد ثقفى نيز در جمله جماعت ودر حمايت وبيعت أو بود وبه امامت أو انقياد داشت با شرايطى كه بر وى شرط نهاده بود كه در هيچ كار وهيچ انديشه با وى مخالفت نكند ودر أوامر أو عصيان نورزد ، ودر اين حال يك سره سنگ وآتش نفت كه براي سوزانيدن واحتراق تعبيه كرده بودند از مناجيق وعرّادات در بيت اللَّه الحرام فرود مىشد ، از اين روى كعبه ويران گرديد وآن بنا بسوخت ، وهم صاعقه از آسمان فرود گشت ويازده تن وبه روايتي فزون تر از طاغيان شام ومقيمان مناجيق را نابود ساخت ، اين واقعه در روز شنبه سه روز از شهر ربيع الأول بر گذشته يازده روز قبل از هلاكت يزيد عليه اللّعنه روى نمود ، وكار بر مردم مكّه سخت دشوار وبر ابن زبير ناهموار بود ، چه يك سره از رمى أحجار وآسيب نار وتيغ آبدار تن آزار وتيره روزگار بودند وأبو حرّه مدنى اين شعر در اين باب گويد : ابن نمير بئس ما تولّى * قد أحرق المقام والمصلّى ابن أثير گويد : بعضي گفته‌اند كه سبب سوختن كعبه اين بود كه أصحاب ابن زبير در أطراف كعبه آتشى بر افروختند ، اتفاقاً بادي وزيدن گرفت وشراره بر ثياب كعبه بيفكند ، چون ثياب كعبه بسوخت أخشاب كعبه محترق شد ، لكن روايت نخست أصح است ، زيرا كه بخارى در صحيح خود مىنويسد كه ابن زبير بعد از آن كه از مناجيق سنگ وآتش به كعبه در افكندند در خمود آن آتش نپرداخت وافروخته بگذاشت تا مردم مكّه آن حال وكعبه را در آن اشتعال بنگرند وخبث وكفر أهل شام را بدانند ودر حرب ودفع ايشان حريص گردند . در اخبار الدّول مسطور مىباشد كه در شهر صفر سال مذكور منجنيق‌ها بر كوه أبو قبيس نصب كردند وكعبه معظّمه را به رمى أحجار وافكندن آتش دچار ساختند ، واز آن نيران شراره به استار كعبه در افتاد ، وآن استار را با سقف ودو شاخ آن كبش را كه در فديه حضرت إسماعيل عليه السلام جبرئيل آورده بود ودر سقف جاى داده بودند بسوخت . صاحب روضةالمناظر مىگويد : حصين بن‌نمير چهل روز عبداللَّه زبير را در حصار افكنده بود كه از مرگ يزيد خبر رسيد ودر اين مدت كعبه را از سنگ باران وآتش افكندن ويران كرد وبسوخت . مع القصة ، حصين بن نمير همچنان در محاصره ورمى أحجار وقاروره‌هاى آتشبار مردم مكّه را دچار روزگارى ناهموار داشت . هر روز جمعى را تباه ساخت واز جمله ايشان مسور بن مخرمة بن نوفل بود كه در