حاجة لم يحتشم . فسار « 1 » معهم « 2 » في جملة « 3 » النّعمان . « 4 » المفيد ، الإرشاد ، 2 / 127 / عنه : البهبهاني ، الدّمعة السّاكبة ، 5 / 155 ؛ القمي ، نفس المهموم ، / 464 ؛ الزّنجاني ، وسيلة الدّارين ، / 399 - 400 ؛ مثله الطّبرسي ، إعلام الورى ، / 254 ثمّ جهّز النِّساء وعليّ بن الحسين ، وضمّ إليهم جيشاً ، حتّى ردّهم إلى المدينة . أبو عليّ مسكويه ، تجارب الأمم ، 2 / 75 وأمر بهنّ إلى المدينة . الشّجري ، الأمالي ، 1 / 168 ثمّ ندب يزيد نعمان بن بشير ، قال له : تجهّز لتخرج بهؤلاء النِّسوة إلى المدينة . ولمّا أراد أن يجهّزهم دعا بعليّ بن الحسين عليهما السلام فاستخلاه ، ثمّ قال : لعن اللَّه ابن مرجانة ، أما واللَّه لو أنِّي صاحب أبيك ما سألني خصلة إلّاأعطيته إيّاها ، ولدفعت الحتف عنه بكلّ ما استطعت ولكنّ اللَّه قضى ما رأيت ، كاتبني من المدينة وأنه إليَّ كلّ حاجة تكون لك . الفتّال ، روضة الواعظين ، / 165

--> ( 1 ) - [ في نفس المهموم ووسيلة الدّارين : « فصار » ] . ( 2 ) - [ إلى هنا حكاه في إعلام الورى ] . ( 3 ) - [ لم يرد في وسيلة الدّارين ] . ( 4 ) - آن‌گاه يزيد نعمان بن بشير را خواست وبه أو گفت : « آماده شو تا اين زنان را به مدينه ببرى . » وچون خواست آنان را به مدينه فرستد . علي بن الحسين عليهما السلام را پيش خواند وبا أو خلوت كرد ، در خلوت به أو گفت : « خدا لعنت كند پسر مرجانه ( عبيداللَّه ) را . آگاه باش به خدا اگر من با پدرت برخورد كرده بودم ( وسر وكأرش به دست من افتاده بود ) ، هيچ چيز از من نمىخواست جز آن‌كه به أو مىدادم وبه هر نيرويى كه داشتم ، مرگ را از أو جلوگيرى مىكردم ( ونمىگذاشتم أو را بكشند ) ؛ ولى خدا چنين مقدر كرده بود كه ديدى وتو ( چون به مدينه رسيدى ) از مدينه براي من نامه بنويس وهرچه خواستى ، به من گوشزد كن كه آن براي تو است ( ومن آن را انجام خواهم داد ) . » آن‌گاه لباس‌هاى أو وجامهء خاندانش ( كه در كربلا به غارت برده بودند ، با لباس‌هايى كه خود براي ايشان آماده كرده بود ) پيش آنان نهاد وهمراه نعمان بن بشير ، فرستادگانى فرستاد ودستور داد تا شب‌ها ايشان را راه برند وهمه جا آنان در پيش روى باشند . بدانسان كه از ديدارشان نيفتند ( وخود در پشت سرِ آنان حركت كنند ) وهر كجا فرود شدند ، آنان از ايشان دور شوند وخود وهمراهانش مانند نگهبانانى در أطراف آنان پراكنده شوند وجاى خود را چنان قرار دهند كه اگر يكى از آنان خواست وضو بگيرد ، يا قضاى حاجت كند ، از آنان شرم نكند . رسولي محلاتى ، ترجمهء ارشاد ، 2 / 126 - 127