فبغّضني بقتله إلى المسلمين ، وزرع لي في قلوبهم العداوة ، فبغضني « 1 » البَرُّ والفاجر ، بما استعظم النّاس من قتلي حُسيناً ؛ ما لي ولابن مرجانة ( لعنه اللَّه ) « 2 » . وغضب عليه ! « 3 » الطّبري ، التّاريخ ، 5 / 506 / عنه : ابن عساكر ، تاريخ مدينة دمشق ، 10 / 68 ؛ مثله ابن كثير ، البداية والنّهاية ، 8 / 232 ثمّ دعا بالنِّساء والصِّبيان ، فأجلسوا بين يديه « 4 » ، فرأى هيئةً قبيحةً ، فقال : قبّح اللَّه ابن مرجانة ، لو كانت « 5 » بينكم وبينه « 5 » قرابة و « 6 » رحم ما فعل هذا بكم ولا بعث بكم على « 7 » هذه الحالة « 7 » . « 8 » المفيد ، الإرشاد ، 2 / 125 / عنه : البهبهاني ، الدّمعة السّاكبة ، 5 / 118 ؛ القمي ، نفس المهموم ، / 440 ؛ مثله الطّبرسي ، إعلام الورى ، / 253

--> ( 1 ) - [ في تاريخ دمشق : « وأبغضني » وفي البداية : « فأبغضني » ] . ( 2 ) - [ أضاف في البداية : « قبّحه اللَّه » ] . ( 3 ) - يونس بن حبيب جر مىگويد : وقتي عبيداللَّه بن زياد ، حسين بن علي عليه السلام وپسران پدر وى را بكشت ، سرهاشان را پيش يزيد بن معاوية فرستاد كه از كشتنشان خرسند شد ومنزلت عبيداللَّه پيش وى نكو شد . اما چندى نگذشت كه از كشتن حسين پشيمان شد وگفت : « چه مانعى داشت اگر به رعايت پيغمبر خدا وحق وخويشاوندى حسين تحمل زحمت كرده بودم وأو را به خانهء خويش فرود آورده بودم ودر مورد آنچه مىخواست ، اختيار به وى داده بودم وگرچه مايهء وهن من مىشد . خدا پسر مرجانه را لعنت كند كه أو را برون آورد وبه ناچارى افكند . از أو خواسته بود راهش را باز گذارد كه باز گردد ؛ اما نكرد ، يا دست در دست من نهد يا به يكى از مرزهاى مسلمانان رود تا خداى عز وجل أو را ببرد ؛ اما نكرد ونپذيرفت ورد كرد وأو را بكشت وبا كشتن وى مرا منفور مسلمانان كرد ودشمنى مرا در دل‌هايشان كاشت كه نكوكار وبدكار دشمنم دارند كه كشتن حسين را فجيع دانسته‌اند . مرا با پسر مرجانه چه كار بود كه خدايش لعنت كند . » وبر أو خشم آورد . پاينده ، ترجمهء تاريخ طبري ، 7 / 3129 ( 4 ) - [ إلى هنا حكاه عنه في وسيلة الدّارين ، / 397 ] . ( 5 - 5 ) [ في ط علميّة : « بينه وبينكم » ] . ( 6 ) - [ لم يرد في ط مؤسّسة آل البيت عليهم السلام ] . ( 7 - 7 ) [ في ط مؤسّسة آل البيت عليهم السلام : « هذه الصّورة » وفي إعلام الورى : « هذا » ] . ( 8 ) - سپس زنان وكودكان را خواند وپيش روى خود نشاند ووضع لباس وهيأت آنان را نامناسب ديد . پس گفت : « خدا روى پسر مرجانه ( عبيداللَّه بن زياد ) را زشت كند . اگر ميانهء شما خويشاوندى ونزديكى بود ، اين كار را با شما نمىكرد وشما را به اين حال نمىفرستاد . » رسولي محلاتى ، ترجمهء ارشاد ، 2 / 125