القندوزي ، ينابيع المودّة ، 3 / 77 - 78

--> - نحن وبيت اللّه أولى بالنّبيّ * أطعنكم بالرّمح وسط القسطل ( 3 ) با شمشيرى چون شعلهء لهب ( 4 ) وسنانى چون زبان شهاب ( 5 ) أسب برانگيخت وميمنه را با ميسره وميسره را با ميمنه درآميخت ودر اين حمله هشتاد تن سوار نامبردار را عرضهء هلاك ودمار ساخت وبه حضرت امام عليه السّلام باز تاخت واز غلبهء عطش بينندگانش ( 6 ) در چشمخانه مغمور ( 7 ) بود ، ندا درداد كه : يا عمّاه ! هل ( 8 ) شربة من الماء أبرّد بها كبدي وأتقوّى بها على أعداء اللّه ورسوله ؟ عرض كرد كه : « اى عم بزرگوار ! آيا بر شربت آبى توان دست يافت كه حدت وحرارت كبد را بدان بنشانم ودر مقاتلت دشمنان خدا ورسول نيرومند گردم ؟ » حسين عليه السّلام فرمود : يا ابن الأخ ! اصبر قليلا حتّى تلقى جدّك رسول اللّه صلّى اللّه عليه واله فيسقيك شربة من الماء لا تظمأ بعدها أبدا . فرمود : « اى پسر برادر ! ساعتي صابر وشكيبا باش كه هم‌اكنون از دست جدت پيغمبر به شربتى سيراب خواهى گشت كه از آن پس ، هرگز تشنهء آب نخواهى گشت . » احمد چون اين بشنيد ، روى برتافت وديگرباره به ميدان شتافت واين رجز گفت : اصبر قليلا فالمنى بعد العطش * فإنّ روحي في الجهاد تنكمش لا أرهب الموت إذا الموت وحش * ولم أكن عند اللّقا ذات رعش ( 9 ) اين بگفت وحملهاى ثقيل متواتر كرد وپنجاه تن سوار ديگر را به خاك درانداخت . آن‌گاه به قرائت اين اشعار پرداخت : إليكم من بني المختار ضربا * يشيب لهوله رأس الرّضيع يبيد معاشر الكفّار جمعا * بكلّ مهنّد عضب قطيع ( 10 ) ودر اين حمله ، شصت سوار ديگر را به خاك افكند . آن‌گاه شربت شهادت يافت . ( 1 ) . سماحت : جود وبخشش . ( 2 ) . صباحت : جمال وخوشرويى . ( 3 ) . من فرزند پيشوايى كه پسر على است ، مىباشم . با نيزه وشمشير ميان گردوغبار شما را مىزنم تا كند شود . سوگند به خانهء خدا كه در انتساب به پيغمبر ما ( از ديگران ) سزاوارتريم . ( 4 ) . لهب : زبانهء آتش . ( 5 ) . شهاب ( به كسر شين ) : شعلهء آتش ، ستاره‌اى كه در آسمان تير مىكشد . ( 6 ) . بينندگان : چشمان . ( 7 ) . به گودى فرورفته . ( 8 ) . گويا در اين‌جا از قلم افتاده دارد . ( 9 ) . اندكى شكيبا باش كه پس از تشنگى ، زمان رسيدن به آرزوها فرامىرسد . همانا جان من در اين جنگ ( به سوى بهشت ) مىشتابد . از مرگ خطرناك نمىترسم وهنگام برابرى با حريف نمىلرزم . ( 10 ) . از جانب پيغمبرزادگان آماده ضربتي باشيد كه از بيمش موى سر شيرخواره سفيد مىشود وبا شمشير هندى بران ، گروه بىدينان را يكجا نابود مىكند . سپهر ، ناسخ التواريخ سيد الشهدا عليه السّلام ، 2 / 330 - 332