مكتب طباعة الكتب المساعدة التعليمية

722

موسوعة الإمام الحسين ( ع ) ( تاريخ امام حسين ع )

فإذا هو وحده لا يدري أين يذهب ، حتّى وصل إلى دور بني جبلة ، فتوقّف على باب امرأة اسمها : طوعة ، وهي تنتظر ابنها ، واسمه بلال ، فاستقاها ، فسقيته ، وأشعرها بأمره ، فأدخلته . وكان بلال مولى لأشعث بن قيس ، فلمّا حضر في اللّيل ارتاب إلى كثرة اختلافها إلى البيت الّذي فيه مسلم . ابن نما ، مثير الأحزان ، / 16 - 17 فجاء إلى باب ، فجلس عليه ، فجاءته امرأة ، أو خرجت إليه ، فقال لها : يا أمة اللّه اسقيني ماء . فسقته ، وقالت : من أنت ؟ فقال : مسلم بن عقيل . فقالت : ادخل . فدخل ، وكانت المرأة أمّ مولى « 1 » لمحمّد بن الأشعث . فعرفه ابنها . « 2 » سبط ابن الجوزي ، تذكرة الخواصّ ، / 138 - 139

--> - نگفت . فرزندش بسيار اصرار كرد . أو هم خبر داد وبه أو سوگند داد كه مكتوم بدارد . أو هم خاموش شد . خليلي ، ترجمه كامل ، 5 / 127 ( 1 ) - [ والصّحيح : « ولد » ] . ( 2 ) - واز مسجد بيرون آمد وكوچه‌به‌كوچه مىگرديد تا به در خانهء زنى رسيد ، مؤمنه از شيعهء خاندان ، طوعه نام . مسلم از أو آب خواست . بداد وبه خانه رفت . چون ساعتي بگذشت ، از خانه بيرون آمد . مسلم را بر در خانه ديد ، گفت : « اى مرد ! آب خواستى دادم . از اين‌جا برو كه اين‌جا ايستادن در شب رخصت نيست . » سه نوبت طوعه از خانه بيرون آمد ونصيحت أو كرد . مسلم خاموش مىبود ، به آخر گفت : « من در اين شهر غريبم . هيچ شايد كه مرا در خانه جاى دهى ؟ » طوعه گفت : « تو چه كسى ؟ » مسلم حال خود بگفت . طوعه أو را به خانه برد وفرشى بازگسترد وطعامي حاضر كرد . مسلم گفت : « طعام نتوانم خوردن . آب بده تا وضو سازم كه امشب آخر عمر من است . » ودر آن شب ، همهء شب بيدار بود وعبادت مىكرد . طوعه را پسرى بود بلال نام از لشگر عبيد اللّه زياد . بسيارى از شب گذشته به خانه آمد . طوعه گفت : « اى فرزند : چرا دير آمدى ؟ » گفت : أمير وعده‌هاى بسيار قبول كرد به طلب مسلم ، أو را طلب مىكردم . » طوعه در آن شب در خدمت مسلم بسيار تردد مىكرد . بلال لعين متهم شد در كار مادر بر وى الحاح كرد . مادر أو را سوگندهاى مغلظ داد كه سر ما ظاهر نكند . طوعه گفت : « اى فرزند ! بشارت باد تو را كه شرف دنيا وآخرت آمد . مسلم در خانهء ماست . ما أو را پنهان كنيم ، فرداى قيامت به شفاعت مصطفى ومرتضى وفاطمه زهرا محفوظ گرديم ، واز دوزخ ما را خلاصي دهند . » عماد الدّين طبري ، كامل بهائى ، 2 / 274 - 275