مكتوب 5 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى الإخوان الإلهيّين و شيخهم و أميرهم سلام عليكم و رحمةاللَّه و بركاته فريب دنيا إِنّي احمدُ إليكم اللَّه الّذى لا إله إلّاهو ، و أسأله أَنْ يجمع شَملَكم و يوفِّق اللَّه بينكم . امّا بعد ؛ دنيا چنگال و دندان بر آدمى تيز كرده و امروز يا فردا او را خواهد دريد و طعمهء موران و ماران خواهد ساخت ؛ مع ذلك آدمى در روى دنيا خندد و او را دوست دارد و انس از او يابد ! عجب ساده كه آدمى است . به خداى كه دنيا در كار آدمى و سادگى او حيران است كه اين همه را از ايشان مىكُشد و در خاك و خون مىكِشد و ايشان از پى او باز نمىشوند و مهر از وى نمىگسلند ! اى آدمى ! دنياى بيگانه را بگذار و به طلب آشناى خود مشغول شو ، كه به خداى كه تو را آشنائى است كه چون او را بيابى و در كنف او رَوى از دنيا بىنياز شوى بلكه دنيا به تو نيازمند گردد و عجوزهء ملعونه به درِ سراى تو آيد و در كوبد و عجز كند و تو به وى التفات ننمائى . قال العارف : اگر سلطان ما را بنده باشى * همه گريند و تو در خنده باشى