مكتوب 4 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبد اللَّه قطب بن محيي إِلى وليّي في اللَّه الأمير محب‌ّالملّة و الدّين الشيخ محمّد و مَنْ معه مِنَ الإخوان في الشيراز حَماهم اللَّه عَن الإِعواز و تَلقّاهم بالكرامة والإعزاز . پاداش نيكوكاران امّا بعد ؛ دنيا سر آمد و خلايق حشر شدند و هر كس را جزاى كردار خويش پيش آمد . چه زيان نيكوكاران را كه به نعيم مقيم رسيدند و به جوار مَلِك سلام پيوستند و آن جا خوش نشستند . از آن طعن و انكار كه اهل اغترار « 1 » بر كردارايشان مىكردند و تمسّك به رسوم مرسلين را براى رسوم ابناى دنيا فروگذاشت مىكردند و آن را مايهء استهزا و استخفاف مىساختند و به عيب و نقيصه باز مىگفتند ، لا واللَّه ! هيچ ايشان را از آن زيان نيست كه نه بيهوده گويان ماندند و نه آن بيهودهء ايشان و امر كردگار ما بر ايشان نازل شد و دمار از ايشان برآورد . خداپرستان و دنيادوستان سپاس و ستايش خداوند سلام را كه بر ما منّت نهاد و راه مرسلين به ما آموخت و ديدهء ما از استحسان سيرت ابناء دنيا بر دوخت تا آنچه ايشان آن را عظيم مىدانند ما آن را خوار مىدانيم و آن چيز كه ايشان آن را خوار مىدارند ما آن را عزيز و بزرگوار مىداريم . ايمان به خدا آورديم و به محمّد صلى الله عليه و آله و سلم و اگر چه اين گفتارى است عام كه همه زبانى به

--> ( 1 ) . اغترار : فريفته شدن .