مكتوب 116 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى وليّ اللَّه تعالى الأمير مجدّ الملّة و الدّين محمّد . سه گونه سخن امّا بعد ؛ سخن سه قسم است : يك قسم سخنان است كه براى ثواب آخرت مىگويند مثل مذاكرهء علم و دلالت بر خير و كارسازى مسلمانان و امثال ذلك . و يك قسم سخنان است كه براى مصالح دنيا و راست داشتن امور معاش مىگويند . و يك قسم سخنان كه براى روز گذرانيدن مىگويند نه امرى از امور آخرت بر آن موقوف است و نه مصلحتى از مصالح معاش ، و لايُعنى عبارت از اين است . از اين قسم روز را به عبادت بايد گذرانيد و تفكّر و مذاكرات الهيّه يا اكتساب ضروريّهء قِوام يا اكتساب زايد بر آن به قصد انفاق بر اهل استحقاق ، نه بر افعال و اقوالى كه هيچ فايده ندارد غير دفع الملال . اين طريق اهل بطالت و كسالت است ، أَعاذَنا اللَّهُ وَ إِخواننا مِنْهُ ! مادام كه خاطر به عبادت يا مذاكرهء علمى يا تلاوت قرآن و امثال ذلك از امور اخرويه منشرح است به آن مشغول مىبايد شد و چون از آن ملول شدند به كسى مشغول شوند و به كارى كه از آن چيزى حاصل شود كه صرف ضرورت خود و حاجت مستحقان كند . و هرچه غير اين