مكتوب 106 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى حضرت المخدوم المحفود ، ذي العزّ المسعود ، عظيم الأمصار شمس الملّة و الحقّ و الدّين شهريار أفاض اللَّه عليه جزائل الأنوار . جبرانِ گناه امّا بعد ؛ اگر كسى در طاعت تقصير كند بايد كه ديگران را كه ميل طاعت دارند امداد كند تا فارغ البال به طاعت مشغول شوند كه چون او وسيله‌اى شده است ، هر طاعت كه ايشان مىكنند به حكم « الدَّالُ عَلى الخَيرِ كَفاعِلِه » « 1 » مِثْل آن در نامهء او مىنويسند . پس به اين حيلت طاعت بسيار براى خود حاصل توان كرد . و اگر كسى بدىاى كند بايد كه فى الحال از عقب آن نيكى كند تا به حكم « إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِ » « 2 » آن نيكى ، بدى را محو كند . قال النبى صلى الله عليه و آله و سلم : « أتْبِعِ السَيِئَةَ الحَسَنَةَ تَمْحَها » « 3 » ذكر دائم ديگر وصيت آن است كه پيوسته بايد كه زبان شما رَطْب باشد به ذكر خداى عزّوجلّ . هرگاه كه در اثناى سخن خاموش شوند آن خاموشى را غنيمت شمرند ، چند نوبتى ذكر كنند و بايد كه سخنان كه گويند تمام ممزوج به استغفار باشد . هر باره سخن كه گويند چند نوبتى استغفار كنند

--> ( 1 ) . راهنما به كار نيك ، همانند انجام دهندهء آن است . ( 2 ) . كه حسنات ، سيئات ( و آثار آن‌ها را ) از بين مىبرند . سورهء هود ، آيهء 114 . ( 3 ) . نيكى را در پى بدى درآور تا آن را محو كند . بحارالانوار ، ج 68 ، ص 393 .