مكتوب 104 « 1 » بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى الأمير الإخوان الإلهيّين سلام اللَّه عليكم و رحمة اللَّه و بركاته . فناى در حق امّا بعد ؛ در نهاد آدمى اين هست كه البته در چيزى فانى و مستهلك گردد چنانچه جنبش او به حكم آن چيز باشد نه به حكم خويش . بعضى آدميان ، فانى در رسوم‌اند كه ابناء دنيا به وحىِ شياطين آن‌ها را اعتبار كرده‌اند ؛ آنچه مقتضى آن رسوم است كنند و ايشان را از ناحيه خود هيچ عمل و جنبش نباشد . و بعضى آدميان فانىاند در نواميس الهى كه انبياء به وحى خداى عزّوجلّ مقرر فرموده‌اند . مُجْمَلِ قول آن كه عبوديت ، ذاتى آدمى است و بندگى ، هلاك در غير اقتضا كند . بعضى عباداللَّه‌اند و فانى در او و بعضى عبيد طاغوتند و مستهلك در او . و امّا عاقبت فريقين يكسان نباشد ، براى آن كه خداى عزّوجلّ حق است و حق قرار گيرد و طاغوت باطل است و باطل آخر ناچيز شود . پس متمسّكان به حق ، حلاوت بقاء خواهند چشيد و متمسّكان به باطل مرارت فنا خواهند كشيد . « لا يَسْتَوِي أَصْحابُ النَّارِ وَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمُ الْفائِزُونَ » . « 2 »

--> ( 1 ) . اين مكتوب در « م » نيست . ( 2 ) . هرگز دوزخيان و بهشتيان يكسان نيستند ؛ اصحاب بهشت رستگار و پيروزند . سورهء حشر ، آيهء 20 .