مكتوب 91 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى الإخوان الإلهيّين . ذكر به دوام امّا بعد ؛ از عبادت خداى عزّوجلّ و ذكر او ملول نشوند چنانچه خداى عزّوجلّ از روزى دادن ايشان ملول نمىشود و هر روز آفتاب از مشرق برمىآورد و به مغرب فرو مىبرد و روز ديگر همچنين و روز ديگر همچنين ؛ و اسباب انتظام معشيت آدمى و مواد بقاى او على الاتصال راست مىدارد . هرچه جوانمردانند تن ايشان به نعمت خداى تعالى مشغول است و جان ايشان به شكرگزارى منعم ، و هرچه ناجوانمردانند تن و جان ايشان همه بر برداشتن حظ مشغول است و از آن به شكر نمىپردازند ، و اگر چيزى از نعمت ايشان باز گرفتن « 1 » تا مگر باز وقت افتند و به تدارك و عذرخواهى مشغول شوند ، اين صورت در ايشان بار نمىآورد جز سخط و غضب و طيش « 2 » . آيا آن بىحفاظى اوّل و اين بىحيايى آخر ايشان بخواهند خورد و برد ؟ نى نى ! « إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصادِ » . « 3 » چند روزى مهلتى داده‌اند تا آن كس كه بازگشتنى است باز گردد رحمةً مِنَ اللَّه تعالى ، و آن كس كه باز نگردد حجت بر او درست گردد و هرچه در قوّت وى است از بىشرمى و بىباكى به فعل آيد تا

--> ( 1 ) . م : باز گرفتند . ( 2 ) . طيش : سبك سرى ، خشم . ( 3 ) . به يقين پروردگار تو در كمينگاه ( ستمگران ) است . سورهء فجر ، آيهء 14 .