مكتوب 86 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى حضرت المخدوم الأجل الأكرم السديد المسدّد ، المعان المؤيّد ، محبّ الملّة و الحقّ و الحقيقة و الدّين الشيخ محمّد كان اللَّه له في الدّارين . تلاش در بندگى امّا بعد ؛ كسى از جوار ربّ العالمين عزّوجلّ محروم شده باشد و در دار لعين به مجاورت شياطين در سجّين افتاده باشد و از اعلى علّيّين به اسفل السافلين آمده ، سزاوار است كه يك ساعت از غصّه و اندوه خالى نباشد و كوشد تا باز خود را به آن جا رساند كه اگر تن آسايى گزيند و به تسويف « 1 » و مساهله روز گذراند ، مبادا كه زمان اكتساب فوت شود ، آن گاه ابدالابدين و دهر الداهرين در حضيض بُعد ، قرين شياطين و در محل نفرين بايد بود و از روح الهى و سِعت جنّات محروم . پس بكوشيد و مياسائيد كه هر تعب و مشقت كه به شما مىرسد نيشِ عقارب دوزخ است كه شما را مىگزد از وراى هفتاد هزار حجاب ، تا بدانيد كه چنين عذاب در وراى حجاب موجود است . و بترسيد از آن روز كه حجاب رفع شود و بىپرده گزند آن رسيدن گيرد و العياذ باللَّه العظيم . ترس از دوزخ غايت همّت جاهلان همين است كه عذاب امروز از خود بازدارند ، چون جوع افروخته شود آن را به طعام ساكن كنند و چون آتش غضب

--> ( 1 ) . تسويف : واپس انداختن كار .