مكتوب 78 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى وليّي فياللَّه الأمير عماد الملّة والدّين جعفر جعله اللَّه مقتديا بسميّه . اهل ذكر در بهشت امّا بعد ؛ سالكان ، راه به سِرِّ حقيقت برده‌اند از ميان اهل عالم ، ديگران در غمرات « 1 » موت‌اند . بكوشيد و سست مشويد كه عافيت با اهل ذكر است نه با اهل غفلت . و اگر بعضى از اهل غفلت را عافيتى حاصل است كه بعضى از اهل ذكر را حاصل نيست بدگمان مشويد كه آن عافيت بر تن ايشان جارى مىشود ، جان ايشان از آن عافيت خبر ندارد . و اهل ذكر را عافيت اگر نه برتن است ، جان ايشان در عين عافيت است . اهل غفلت بيرونِ ايشان گلشن است و درون ايشان گلخن . اگر به ظاهر ايشان نگرى در بهشتشان يا بى امّا جانشان در آتش باشد و اهل ذكر اگر به ظاهر در تنغيص « 2 » و محنتى باشند چنانچه گويى در دوزخند امّا سرِّ جان ايشان در آسايش و نعيم مقيم است . « حُفَّتِ الجَنَّةُ بِالمَكارِه وَ حُفَّت‌ِالنارُ بِالشَهَواتِ » « 3 » كاشف حال فريقين ، و در « يَوْمَ تُبْلَى السَّرائِرُ » « 4 »

--> ( 1 ) . غمرات : دشوارىها . ( 2 ) . تنغيص : به كدورت آميختن . ( 3 ) . بهشت در پوششى از ناملايمات پيچيده شده است و دوزخ در پوششى از لذت‌هاى نفسانى پنهان‌است . بحارالانوار ، ج 67 ، ص 78 . ( 4 ) . آن روز كه رازها آشكار شود . سورهء طارق ، آيهء 9 .