مكتوب 73 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى وليّي في اللَّه و حبيبي الأمير الحاج شمس المّلة و الدّين أبي سعيد ادام اللَّه تأييده . خدمت به سالكان راه خدا امّا بعد ؛ بر اغنيا و اهل دنيا لازم است كه به خدمت اهل فقر شتابند و از آن كه خاك راه ايشان را به مژه پاك كنند باك ندارند و مادام چنين نكنند نقد عبادت ايشان خداى را عزّوجلّ مسكوك « 1 » نيست و صدق آن مشكوك است . چنانچه ابليس - لعنه‌اللَّه - كه چهارصد هزار سال به عبادت خداى مشغول بود و هيچ قطعه‌اى از زمين نگذاشت كه در وى طاعتى نكرد ، عبادت او اعتماد را نمىشايست و صدق و اخلاص آن معلوم نمىشد تا صورت آدم صفى اللَّه را واسطه ساختند و او را به تكليف به سجده آدم امتحان كردند تا اگر برگزيده خداى عزّوجلّ سر نهد ، سر نهادن او خداى را به طابع صدق سكه زنند و معلوم شود كه خداى را از آن جا كه خداست مىپرستيده و الّا مبيَّن گردد كه آن پرستش آن خيال‌بازيى بوده و انقياد خويش كرده . انسانِ كامل مايهء امتحان ديگران و هيچ كس از انقياد خيال خود سرنمىپيچد ، براى آن كه آن به انقياد خود راجع است ، ليكن چون عينى محصَّل از خارج به وى فرستند انقياد او غير « 2 » انقياد خود است و خروج است از خود ، از آن معلوم

--> ( 1 ) . مسكوك : سكه زده . ( 2 ) . م : عين انقياد خود است .