مكتوب 72 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى وليّي في اللَّه حقّاً الأمير ركن الدّين حسن ، أحسن اللَّه إليه و إِلى والديه . ادب گزارى نعمت امّا بعد ؛ از ادب و قدرشناسى نعمت پرسيده بودند . ادب آن است كه وجود الهى را قايم دانند و حاضر شناسند ، « أَ فَمَنْ هُوَ قائِمٌ عَلى كُلِّ نَفْسٍ بِما كَسَبَتْ » . « 1 » هر آينه خاشع و مُطرِق « 2 » باشند و چون نشينند ، اطراف فراهم گيرند و چون تكيه كنند و پاى فرو گذارند نه به روى تنعّم و فراغت كنند براى اظهار عجز بشريت و ناتوانى كنند . و در خنده از تبسّم نگذرانند و بىضرورت آواز بلند نكنند . و چون بر زيردستى خشم گيرند خود مر جبّار را ياد كنند و عقوبت جز به قدر حكمت نفرمايند بر وجهى خالى از هوا . و چون طعام خورند چندان دل فراهم آورند كه در نماز مىآورند و نعمت خداى عزّوجلّ را در آن بر خود شناخته ، هيچ لقمه بىحضور و تعظيم جلال خداى فرو نبرند ، براى آن كه اين لقمه‌ها است كه با اندام آدمى مىشود . هر لقمه‌اى كه به غفلت خورند اعضاى خبيث از وى متولّد گردد و هرچه با حضور و تيقّظ « 3 »

--> ( 1 ) . آيا كسى كه بالاى سر همه ايستاده ، ( و حافظ و نگهبان و مراقب همه است ، ) و اعمال همه را مىبييند ( ، همچون كسى است كه هيچ يك از اين صفات را ندارد ) ؟ ! سورهء رعد ، آيهء 33 . ( 2 ) . مطرق : سر به زير . ( 3 ) . تيقّظ : بيدارى .