مكتوب 67 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى وليّي في اللَّه و عوني إِلى اللَّه الأمير محبّ الملّة و الدّين الشيخ محمّد أَعانه اللَّه تعالى على سلوك السبيل . كار آخرت امّا بعد ؛ در حال اكثر خلق كه نگاه مىكنم چنان مىيابم كه راست داشتن مصالح تن و نظم امور جهان ، اصلِ كار ايشان است كه به آن باز مىگردند و اقامت طريق عبادت اگر مىكنند قدرى است قليل بر سبيل تبرّك گاهى كه شغل دنيوى نباشد كه مانع آن باشد و اگر چنان شغل باشد آن را عذرى مسموع مىشناسند در ترك آن . و آنچه از سيرت ائمهء هدى و طريق مؤمنان سلف معلوم مىشود خلاف اين طور است . چه از حال ايشان معلوم مىشود كه اقامت عبادت و اشتغال به ذكر و تحصيل شناخت خداى عزّوجلّ و جستن رضاى او و كارسازى آخرت ، اصلِ كار ايشان بوده كه به آن باز مىگشته‌اند و كسب معيشت و اصلاح كار دنيا به قدر ضرورت قوام تن از ايشان دست داده بر وجهى كه مانع امرى از امور « 1 » نبوده . و آن اشتغال كه به كسب داشته‌اند نه از آن بوده است كه روزى خود را در كسب مىدانسته‌اند ، چه خداى عزّوجلّ روزىِ متّقيان در حيث لايحتسب نهاده نه در كسب ، بلكه به قصد تعاون بوده و ستر حال و تحصيل بعضى ملكات كه جز در ضمن چنان معاملات مكتسب

--> ( 1 ) . م : امور اخروى