مكتوب 61 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى الأخ الودود الحافظ شهاب الدّين داود . دنيا براى آخرت امّا بعد ؛ برخوردارى از ديدار يكديگر در آن جهان بايد جست كه روزگارِ آن سر نمىآيد و نعيم آن مقيم است . زندگانى دنيا به مؤمنان از براى آن داده‌اند كه آن را صرف برخوردارى كنند ، چه برخوردارى چند روزه پيش همّت مؤمن به چيزى نيرزد . زندگانى دنيا ايشان را براى آن داده‌اند كه اسباب مواصلت آن جهانى به دست آورند و زاد آخرت كسب كنند . و آنچه توشه سفر آخرت تواند بود چيزى است به غايت سبك و به غايت نفيس ، براى آن كه راه دور و دراز است و در راه دور حمل هاى فراوانِ گران بر نتوان داشت و به منزل نتوان رسانيد ، حملى اندك بايد قيمتى همچون جوهرهاى نفيس كه به وزن سبك باشد به قيمت گران ، چشم بيگانگان به آن نيفتد و دست دزدان از آن كوتاه باشد . و چون وقت حاجت افتد بهاءِ گران « 1 » توان فروخت كه تمام مصالح و ما يحتاج از آن راست كنند . علم و اخلاص و آنچه در آخرت به منزلهء جوهر نفيس است عمل به اخلاص است و اخلاص به قدر شناخت است و شناخت به حسب مرتبهء شخص

--> ( 1 ) . م : به بهاء گران