مكتوب 54 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى وليّي و حبيب قلبي و عوني على أمر ربّي الأمير محبّ الملّة و الدّين الشيخ محمّد أذاقه اللَّه حلاوة محبّته . ديدار دوستان امّا بعد ؛ بعد از لقاى خداى عزّوجلّ هيچ نعيم به ملاقات احباب نمىرسد . امّا آن ملاقات كه سزاوار است به آن كه آن را در نعيم به اين مثابه شمارند ، در دنيا با احباب دست نمىدهد . از براى آن كه ملاقات در دنيا از وراى غطايى « 1 » است كه تا آن غطا منكشف نمىشود شخص در حبيب خود به يقين نيست و اگر بر يقين است ، بر علمِ يقين است ، بر عينِ يقين نيست . در آن جهان كه غطا منكشف شود و دوستان الهى بى لبس « 2 » ، ديدار هم ببينند و معاينه ذوات دست دهد از ديدار يكديگر آن نعيم يابند كه نعيم آن جهان در بر آن مختصر نمايد . فكيف نعيم اين جهان ! دوستان الهى در آخرت و چون معلوم است كه آن جهان دار اكتساب نيست ، هر چه اين جا كسب كرده‌اند آن جا دارند ، چنين نعيم بزرگوار نصيب متحابّين فى اللَّه باشد . هركس كه در دنيا دوستىِ الهى نورزيده باشد از اين نعيم بىنصيب باشد اگر چه ديگر نعمت‌هاىِ بهشت داشته باشد . و توفّرِحظ از اين نعيم به حسب توفّرحظ باشد از محبّت ، هرچند محبّت شخص باشد ، و يقين دربارهء حبيب خود اقوى ، نصيب وى از آن نعيم زياده

--> ( 1 ) . غطاء : پوشش ، پرده . ( 2 ) . لبس : پوشش ، مانع .