مكتوب 49 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم إِلى وليّي في اللَّه سيّد الجماعة شمس الملّة و الدّين الشيخ محمّد . ياد سرّى خدا امّا بعد ؛ پرسيده بودند كه چون حقِّ عبد اين است كه عبد يك لحظه از ياد خداوند خود غافل نباشد ، اگر چنين نباشد عاصى و آثم باشد يا نه ؟ بدان كه ياد ، دو است : يكى ياد سرّى و اين ياد هرگز از جان منفك نشود و وصف الحال آن اين است : ياد تو در ضميرم و مهر تو دلم * با شير اندرون شد و با جان به در رود و اين ياد است كه اگر يك لحظه از آن غافل شود نام او در جريدهء بيگانگان و معرضان ثبت شود . ياد ذكرى دوم ، ياد ذكرى و اين يادى است كه به زبان كنند . ياد در ظاهر دل گذرانند و اقامت صلوات خمس براى اداى چنين ذكر است كه « أَقِمِ الصَّلاةَ لِذِكْرِي » . « 1 » و چنين ذكر اگر در اوقات غير مفترضه از آن گاهى ذاهل شود چون آن ياد سرّى [ به ] پنهان جان او قايم است و محبّت خداوند از صميم فؤاد او زايل نيست ، آن ذكر كفاره اين نسيان است و خداوند كريم به جود عميم از آن تجاوز فرمايد و بنده را به آن مكلّف نفرمايد !

--> ( 1 ) . نماز را براى ياد من بپادار ! سورهء طه ، آيهء 14 .