مكتوب 18 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي انس با خدا مؤمن كلّ امر خود با خداى اندازد براى آن كه دانسته كه هيچ كس مهربان‌تر از خداى او نيست . و الحق هيچ كس به بنده ، أولى از خداى او نيست . و از خداوند خود زخم سيلى خوردن بهتر و گواراتر است كه از دست ديگرى حلوا . مؤمن روى دل با خداوند خود كرده و ذكر او را در درون دل خود جاى ساخته او را مونس خود گردانيده . چون حاجتى داشته باشد دعا كند ، چون او را دردى رسد شفا از او طلبد و اگر از كسى جفائى بيند گِله به سوى او كند و اگر از كسى عطايى يابد مكافات آن از او طلبد ، كه بنده را هيچ نباشد و دست بر هيچ نباشد . مال و منال او [ از ] سيّد اوست ، اعتماد او بر آن باشد كه در خزانهء سيّد است . خوش حال بنده‌اى كه هيچ ندارد و همه چيز از آن اوست ، از آن جا كه همه چيز از آن سيّد اوست . شب هنگام كه همه كس به خواب روند بندهء خداى دو ديدهء بيدار بر گشايد و در عجايب ملكوت آسمان‌ها و ستارگان تفكر كند و در ياد خدا آب از ديدگان برگشايد . به نيم شب كه همه مست خواب خوش باشند * من و خيال تو و ناله‌هاى دردآلود بندهء خداى در روز كه عالم به جنبش در آيد و اين و آن از هر سوى