مقدّمه خطابهء آتشينى كه پاپ اوربان دوم در اجتماع كلرمون فرانسه به سال 1095 م براى مسيحيان ايراد كرد ، شعلهء جنگى را برافروخت كه به مدّت دويست سال ميان مسيحيان و مسلمانان استمرار يافت و در تاريخ به « جنگهاى صليبى » موسوم گشت . اين جنگها بازتاب كينه‌اى بود كه مسيحيان ، به سبب تصرف بخشهاى گسترده‌اى از قلمروشان ، از مسلمانان به دل داشتند . كينه‌اى كه پايان گرفتن جنگهاى صليبى چيزى از آن نكاست ، و هر از چندگاه يك بار تاريخ روابط مسيحيان و مسلمانان را به دوزخى از كينه و عداوت تبديل مىكند . هر چند كه چراغ مباحثه‌ها و مناظره‌هاى كلامى نيز پيوسته ميان مسلمانان و مسيحيان روشن بوده است ، اما در مجموع فروغ چندانى نداشته و طرفين ، آخرين سخنان خود را در ميدانهاى جنگ زده و تسويه حسابهاى تاريخى خويش را با جوهر خون نگاشته‌اند . جنگهاى صليبى در روزگار حاضر ، بيش از دوران گذشته براى مسلمانان ملموس و محسوس است ؛ زيرا به چشم مىبينند كه تمدن و تكنولوژى غرب مسيحى ابعاد گوناگون زندگى سياسى ، اقتصادى و فرهنگى آنان را زير سيطرهء خود گرفته است و دولتهاى غربى به صورتهاى آشكار و پنهان با آنان به زبان زور سخن مىگويند ؛ و با در اختيار داشتن ابزارها و اهرمهاى فشار ، با اعمال نفوذ در نهادها و سازمانهاى بين المللى ، حقوق مسلمانان را پايمال مىكنند و با اندك بهانه‌اى به آنان يورش مىبرند و خانه و كاشانه را بر سرشان ويران مىسازند . حملهء آمريكا به كارخانهء دارو سازى سودان ، حملهء اين كشور به افغانستان و پس از آن به عراق ؛ كشتار و شكنجهء فلسطينيان و تصرف سرزمينهاى آبا و اجدادى آنان به وسيلهء