يحيى مدرّس ( 1254 - 1349 ه . ) ميرزا يحيى مدرّس اصفهانى از دانشمندان بنام اصفهان بود . وى در علوم معقول و منقول تبحّرى خاص داشت . اشعارى از وى در مدايح و مرائى پيغمبر بزرگوار اسلام ( ص ) و ائمهء اطهار ( ع ) بر جاى مانده . ميرزا يحيى مدرس در سال 1349 هجرى در سن 95 سالگى به دار بقا شتافت . ديوانش چاپ شده است . « * » فى مدح مولى الموالى على عليه السلام بهشت‌آسا شد اطراف چمن ، خيز اى بت ترسا * زمانى از ترحّم بر لب خشكم لب تر ، سا شكسته رونق دين از سيه زلف چو زنّارت * چرا زنّار بستى گر ندارى مذهب ترسا به ترسا گو بهشت آمد حرام اى يار ترسائى * چمن رشك بهشت است اندر او برخيز و بىترس ، آ دم باد سحر بر خاك جان بخشيد عيسىسان * بر فرّخ شجر از شاخ چهر افروخت موسىسا عبير آميز و عنبر ريز و مشك آويز و عطر آور * نشاط انگيز و عشرت خيز و محنت بيز و غم فرسا برون آورد از جيب افق سر ، نيّر اعظم * شد از پيراهن مريم نمايان طلعت عيسى مگر مصباح نار افراخت در مشكوه قسطنطين * و يا قنديل نور افروخت در محراب جابلسا 144 به صحن باغ بلبل ساخت ظاهر جلوهء هارون * ز طور شاخ گل كرد آشكارا طلعتِ موسى بيا اى يار ترسائى كه طى شد عمر در غفلت * و نبّهنا اذا ما اصبح الناقوس او امسى 145 كجائى اى بهشتى رخ نكو گفتار و بد پاسخ * ز طَلعت غيرت خلخ ز قامت آفت يغما

--> ( * ) ديوان يحيى ، اثر ميرزا يحيى مدرّس اصفهانى ، از انتشارات كتابفروشى اسلاميّه ، تهران ، 1356 ش . )