جانفزا مدحتت كه آب بقاست * موجه در جوى مسطر اندازد زير پايم قضا به دولت تو * اطلس چرخ اخضر اندازد شرمگين از قصور خود نشوم * عفوت ار سايه بر سر اندازد با وِلاى تو جام تلخ اجل * كام جان را به شكّر اندازد چشم دارم كه خاك درگاهت * سرمه‌دارى به منظر اندازد زر و سيم و گهر ، عنايت تو * مى نخواهم به چاكر اندازد صلهء مدح گوشهء نظرى * به « حزين » ثناگر اندازد