فغانى ( درگذشته به سال 925 ه . ) بابا فغانى شيرازى از شاعران قرن دهم هجرى بود . فغانى علاوه بر شيراز مدّتى نيز در تبريز زيست و اواخر عمر خود را در جوار بارگاه ملكوتى حضرت رضا ( ع ) در خراسان به عزلت گذراند . فغانى با ذوق خاص و زبان ساده و نازكى خيال شيوه‌اى در غزل يافت كه در قرن يازدهم و دوازدهم هجرى پيروان بسيار پيدا كرد . وفاتش به سال 925 هجرى اتفاق افتاد . ديوانش چاپ شده است . « * » [ در مدينهء علم رسول ( ص ) ] باغ جهان و هرچه درين قصر نُه دَرست * يكسر طفيل حيدر و اولاد حيدرست از جلوهء جمال على دارد آب و رنگ * هر گل كه در رياض بقا سايه گستر است مرآت دل كه جلوه‌گر نور كبرياست * از مهر روى شاه ولايت منوّرست اين روشنى كه مهر دهد روز و ، ماه شب * نور چراغ دولت شبّير و شبّر 67 ست تسبيح بلبلان چمن هر صباح و شام * حمد و ثناى قاضى باز و كبوتر 68 ست آيينهء ضمير منيرش مه تمام * پروانهء چراغ دلش مهر انورست از ابر دست حيدر كرّار قطره‌هاست * آن دانه‌ها كه حاصل اين بحر اخضرست لب تشنگان باديهء اشتياق را * مهرش بسوى چشمهء تحقيق رهبرست از تاب آفتاب قيامت چه اضطراب * آن را كه سايهء اسد اللّه بر سرست باشد محيط خاطر دريا نثار او * بحرى كه نظم معرفتش عِقد گوهرست

--> ( * ) ديوان اشعار بابا فغانى شيرازى ، به سعى و اهتمام احمد سهيلى خوانسارى ، از انتشارات اقبال ، تهران 1362 ش . )