الاثار للصفوة النوريه و الذريه المزكيه ابواب الرحمه و ينابيع الحكمه » آورده‌ايم . مسعودى گويد : چيزهائى كه مايه فضيلت اصحاب پيمبر خدا صلى الله عليه و سلم شده تقدم ايمان و هجرت و يارى پيمبر خدا صلى الله عليه و سلم و خويشاوندى و جانبازى در راه او بوده است با علم به قرآن و تنزيل و جنگ در راه خدا و زهد و قضاوت و فصل دعاوى و فقه و علم كه على از اين همه بهره كاملتر و سهم بيشتر داشته است بعلاوه فضائل خاص از جمله گفتار پيمبر صلى الله عليه و سلم كه وقتى ميان اصحاب خويش برادرخواندگى آورد به دو گفت « تو برادر منى » و او صلى الله عليه و سلم همسنگ و مانند نداشت و هم گفتار او صلوات عليه بعلى كه « تو نسبت به من همانند هارونى نسبت بموسى » و هم گفتار او عليه الصلاة و السلام كه « هر كه من مولاى اويم على مولاى اوست خدايا با هر كه دوست وى باشد دوستى كن و هر كه دشمن او باشد دشمنش بدار » و هم دعاى او عليه السلام هنگامى كه انس مرغ بريان را پيش وى آورده بود كه « خدايا محبوبترين خلق خويش را پيش من بفرست كه با من از اين مرغ بخورد » و على عليه السلام بيامد تا آخر حديث اين و فضائل ديگر از اوست و فضايلى داشت كه در غير او نبود و اصحاب از سابق و لاحق فضائلى داشتند و پيمبر تا بمرد از آنها خشنود بود و از نهان آنها خبر داد كه چون ظاهرشان مؤمن است قرآن نيز بدين نازل شد و همديگر را دوست داشتند و چون پيمبر خدا صلى الله عليه و سلم درگذشت و وحى از ميان برخاست حوادثى رخ داد كه مردم درباره صحت وقوع آن از ايشان اختلاف كرده‌اند و يقين ندارند و قطعاً بدانها منسوب نتوان داشت از كارهاى آنها آنچه مورد يقين است همين است كه گذشت و آنچه درباره حوادث ايشان پس از پيمبر صلى الله عليه و سلم گفته‌اند قطعى نيست بلكه ممكن الوقوع است و اعتقاد ما درباره آنها چنانست كه گذشت و خدا بهتر داند كه چه‌ها بوده است و الله ولى التوفيق . پايان جلد اول